Мо, ҷавонон — зидди ифротгарӣ!

АНДЕША. Миллати тоҷик бо илму маърифат, одобу ахлоқ ва ободкорӣ дар  ҷаҳон  мавқеи  хос дорад. Миллати тоҷик ҳеҷ вақт  ҷангҷӯ, моҷароҷӯ, экстремисту террорист набуд. Мо, ҷавонони имрӯза, бояд дар  масоили манофеи  миллӣ, ватану  ватандорӣ  ва  масъалаҳои  умумибашарӣ  ҳамфикр бошем,  пеши  роҳи  ифротгароӣ  ва  терроризмро   гирем. Аҷдодони  мо  бофарҳанг, зирак, доно  ва  дурандеш  буданд,  мо низ  бояд  ба онҳо пайравӣ намоем. Имрӯзҳо,  мутаассифона,  тавассути  васоити  ахбори  умум  ибораҳои  «исломиҳо», «давлатӣ исломӣ»,  «терроризми исломӣ»,  «экстремизм» ва  ғайраро  бисёр  мешунавему  мебинем,  ки  чӣ  тавр  ҷавонон  ба  кӯи  гумроҳӣ  афтода,  худро  қурбони  ҷаҳолату  нодонӣ  карда, даст ба аъмоли  ношоиста  мезананд. Дини  мубини  Ислом  дини  поку  муназзаҳ  аст ва  ҳеҷ  иртиботе  ба  терроризму  экстремизм  надорад. Мо  бояд  ин  мафҳумҳои  барои  дину  оинамон  бегонаро  аз  зеҳни  сокинони  сайёра  берун  созем,  ки  дини  ислом  ҳамеша  тарафдори  сулҳу  субот,  оромию  осоиш  ва хушбахтию  хушрӯзии мардум  аст. Дар  зеҳни  мардум,  бахусус,  ҷавонон бо  ақлу идроки  заифи  хеш  мутаасссибону  ҷаҳолатпарастон  ақидаҳоеро  ҷойгузин карда истодаанд,  ки  оқибати  он  ба  ҷуз  ҷангу  ҷидол, нооромӣ, хушунат, куштору  ғорат  дигар  чизе  нест. Дар  таълимоти  дини  мубини  Ислом  ва  Қуръони  маҷид  оёту  ҳадисе  ёфт  намешавад,  ки  барои  мусалмонеро  куштани  мусалмон  иҷозат   медода  бошад. Худованди  муттаол  дар  сураи  Моида  кушта  шудани  фарзанди  ҳазрати  Одамро  баён  мекунад  ва  мегӯяд, ки  аз  ин  сабаб  мо  ҳукм  кардем,  ки  агар  инсоне  бе  ягон  гуноҳе  як  инсони  дигарро  кушад,  ҳамчунон  бошад,  ки  тамоми  инсонҳоро  кушта  бошад. Воқеаҳои  охире,  ки  дар  сарзамини  як  қатор  давлатҳои  араб,  аз  ҷумла  Сурия  ва  Ироқ  рух  дода  истодаанд,  дар  бераҳмӣ, зулм, бедодгарӣ ва  камоли  ваҳшоният  дар   ҳаёти  инсоният  зуҳур  мекунанд. Тасаввур  кунед,  ки  инсон  ба  хотири  кадом  як  мақсади  ғаразкоронаи  хеш  инсони  дигарро  ба  қатл  мерасонад. Аз  баъзе  нидоҳо  ва  шиорҳои  ин  гуна  ашхос  бармеояд,  ки  аз  як  дину  наҷод  ҳастанд, даст  ба  куштори  якдигар  мезанад  ва  гӯё  бо  ин  роҳ  худро   мусалмон  меҳисобанд. Ин  ҷо  суоле  баҳсангез ба  миён  меояд:  магар  одамкушӣ  дар  дини  мубини  ислом  гуноҳ  нест? Гуноҳ  аст,  албатта,  гуноҳи  басо  азим! Дар  Қуръони  Карим  куштор, хунрезӣ  ва  зулми як  нафар  аз  тарафи  дигаре  гуноҳи  кабира  ҳисобида  шудааст. Пас, моҳияти  аслии масъаларо бояд дарк  кард. Ин гуна  афрод  дини  муқаддаси  исломро  ҳамчун  ниқоб  барои  амалигардонидани  мақсадҳои  нопоки  хеш  истифода  мебаранд  ва  номи  ин  динро  бо  ҳар  гуна  амалҳои  зишт  олуда  месозанд. Бо  мақсади  пиёдасозии  аҳдофи  ғаразкорона  мавриди  истифода  қарор  додани номи  дини  мубини  Ислом барои  аҳолии кишвари  мо  низ  хатари  ҷиддӣ  дорад,  зеро  зиёда  аз  90  дарсади  мардуми  Тоҷикистон  ба  дини  мубини  ислом  эътиқод  доранд,  онро  парастиш  мекунанд  ва  фарҳанги  беш  аз   ҳазору  чаҳордаҳсолаи  ислом  ба  қисми  ҷудонашавандаи мардуми  тоҷик  мубаддал  гардидааст. Душманони  миллати  тоҷик  ин  омилро  хуб  дарк  карда,  барои  ноил  шудан  ба  ҳадафҳои  ғаразнокии худ  аз  он  истифода  бурда  истодаанд. Тараққиёти  ҷамъият  дар  ҳар  замон  ба  захираҳои  зеҳниву  ақлонӣ  вобастагии қавӣ дорад. Омили асоси таъминкунандаи рушду  тараққии  ҷомеа  бошад, осудагиву  субот,  оромӣ  ва  сулҳу  амният,  ваҳдату  дӯстӣ маҳсуб  меёбад. Захираҳои зеҳниву ақлонӣ ва  нобиғаҳо, ки дар  шароити солиму муҳити мусоид ташаккул  меёбанд,  асоси  пешравии  иҷтимоъ мебошанд, вале  дар  ҷаҳони  ислом  ин  захираҳои  бебаҳо  коста  гардида,  ба  исломситезию  мазҳабпарастӣ,  тундгароӣ  ва  хурофот  иваз  шудаанд,  ки  ин  падидаи  номатлуб  мебошанд. Терроризм  ва  экстремизм аз  зумраи  мушкилоти  тезутунди  замони  муосир  ба  шумор мераванд. Боиси  нигаронист, имрӯз  шахсони  алоҳида  ва  гурӯҳҳое  пайдо  шудаанд,  ки  бо мақсади  халалдор  сохтани  оромии  давлат  ва  ҳаёти  мардум бо роҳу воситаҳои  гуногун,  ба  монанди  ҳуҷуми  мафкуравӣ, пешниҳоди  маблағи  зиёд  ва  ё  дигар усулҳои ҷалбнамоии эътибори одамон барои амалӣ  гардонидани  мақсадҳои  ғаразноки  хеш  кӯшиш  мекунанд. Тибқи  маълумоти коршиносону таҳлилгарон  роҳи  асоситарин, ки  гурӯҳҳои иртиҷоӣ  барои  ба  худ  моил  сохтани  ҷомеа  истифода  карда  истодаанд,  ҳуҷуми  фикрӣ  ё  равонӣ  маҳсуб  меёбад. Ҷараёнҳои  экстремистӣ дар  амалӣ  намудани  ғояҳои  худ  асосан  ба  наврасону  ҷавонон,  ки  байни онҳо ашхоси аз ҷиҳати иродаву  шуурнокӣ  ноустувори  ҷамъият  бештар  мебошанд,  такя  менамоянд. Ҷавононро, ки  нисбатан аз нигоҳи  андешаву  тафаккур  ва  ҷаҳонбини заъф доранд, идора кардан осон  аст. Ин  нишону  ҳадафи асосии гурӯҳҳои ифротӣ маҳсуб меёбад. Ҳамчунин, мувофиқи  таҳлилҳои  мавҷуда  як  қатор  сабаб  ва  омилҳо, ба монанди   таъсири  манфии  сабтҳои  электрониву  видеоӣ, аксҳо  ва  дигар  маводи  чопии дорои  хусусияти  зӯроваридошта, ба кор ва таҳсил фаро  гирифта  нашудани  ноболиғону  ҷавонон  ва  дар маҷмӯъ  иҷро  нагардидани ӯҳдадориҳо  аз ҷониби  волидон ё шахсони  онҳоро  ивазкунанда  ба  афзоиши  ҳуқуқвайронкунӣ  байни  ноболиғону  ҷавонон,  барои  гаравидании онҳо ба ҳар гуна  ҳизбу  ҳаракатҳои  экстремистӣ  замима  гузоштаанд. Бино ба таъкиди коршиносон маҳз тавассути интернет, хоса  шабакаҳои  иҷтимоӣ  ҳолатҳои  даъвати  ҷавонон  ба  ҳизбу  ҳолатҳои  иртиҷоӣ  сурат  гирифта  истодаанд. Ин дар  ҳолест,  ки  шабакаи  иҷтимоии «Одноклассники»-ро гирем, аз 3,6 млн. нафар  истифодабарандагони интернет дар  кишвар  ҳамарӯза  600  ҳазор  нафар  ба  ин  шабака  ворид  мешаванд. Дар  он  ҳоло  зиёда  аз  3000  гурӯҳи  марбут  ба  Тоҷикистон  амал  мекунад,  ки  қисми  муайяни  он  ба  иттилоъпаҳнкунӣ  сарукор  дорад. Ҳадафи  асосии экстремистон  ва  терростон,  пеш  аз  ҳама,  бо  роҳи  ҷангу  мудохила  суст  намудани  пояҳои  давлатдорӣ  ва  бо  роҳу  воситаҳои  гуногун  ба  сари  қудрат  омадан  аст. Президенти  Ҷумҳурии  Тоҷикистон  муҳтарам  Эмомалӣ  Раҳмон  ба  Маҷлиси Олии кишвар дар Паёмашон ироа намудаанд, ки  «Терроризм ва  экстремизм аз  як ҷониб  чун  вабои  аср  хатари  глобалии  ҷиддӣ  буда,  аз  ҷониби  дигар  аъмоли  он  гувоҳ  аст,  ки  террорист  Ватан,  миллат  ва  дину  тазҳаб  надорад.,  балки  як  таҳдиде  ба  ҷомеаи  ҷаҳонӣ  ва ҷонии  ҳар  як  сокини  сайёра  аст». Мо низ ба  суханҳои Пешвои  миллати худ Эмомалӣ Раҳмон  пайравӣ  намуда,  терроризм ва экстремизмро шадидан маҳкум  менамоем. Ҳодисаҳои нангин  ва  даҳшатборе,  ки дар давлатҳои Фаронса, Либия, Тунис, Сурия, Ироқ, Миср  ва  дигар  давлатҳо  рух  доданд,  ҳеҷ  шахси  солимфикрро   бетараф  намегузорад,  ки  ин амали  зишти  онҳоро  нодида  гирад. Мардуми Тоҷикистон низ дар баробари дигар мардумони  кишварҳои  ҷаҳон  ин  амали  нангинро  маҳкум  намуда,  атрофи  сиёсати  ягонаи  Пешвои  Миллати  худ  муттаҳид  гардида, дастовардҳои  Тоҷикистони  азизро  бештар  аз  пештар  дар  байни  аҳолӣ,  хусусан  ҷавонон тарғибу  ташвиқ  намуда,  кӯшиш  мекунанд,  ки  ҳеҷ  гоҳ  зиракии  сиёсиро  аз  даст  надиҳанд. Яке  аз  сабабҳои  парокандагии  мусулмонон  дар   дунё  имрӯз  ин  таъсис  додани  ҳизбу  ҳаракатҳои  динӣ  ва  шомил  гардидани  мусулмонон  ба  онҳо  мебошад. Агар  таъсис  додани  ҳизбу  ҷараёнҳо  дар  дини  мубини  ислом  зарур  мебуд  ё  ақалан  фоидае  меовард,  ҳатман  Худованд  ва  Паёмбараш  бар  он  дастур  дода, ташвиқ  менамуданд. Ташкили  ҳизбу  ҳаракатҳо  зери  ливои  Ислом  саросар  шӯру  иғво  аст. Худованд  дар  Қуръони  карим  дар  сураи  Иброҳим  дар  ояти  ҳафтум  мефармояд: «Ва  ин  тааззана  рабукум  лаин  шакартум  лаазиданнакум  ва  лаин  кафартум  инна  азоби  лашадид».  Ва  он  вақт  Парвардигори  шумо  хабардор  сохт,  ки  агар  шукр  кунед,  ба  шумо  зиёда  диҳам  ва  агар  носипосӣ  кунед,  ҳароина  азоби  ман  сахт  аст. Бад-ин  хотир  мо  бояд  ба  ҳамаи  неъматҳои  додаи  Парвардигор  шукргузор  бошем  ва  носипосӣ  накунем. Таърих  гувоҳ аст,  ки  маҳз гуруҳу  фирқабозии  ҳизбу  ҳаракат  ва  равияву  ҷараёнҳо  бо  номи  дин  сабаби  ҳаракату  парокандагӣ,  бесаводиву  бемаърифатӣ, ваҳшоният  ва  ақибмонии  мусулмонон  дар  ҷомеаҳои  мусулмоннишин  мебошад. Тақсимоти уммати  исломӣ  бо  ҳизбу  ҳаракат,  фирқаву  ҷамоат  ва  равияҳои  тундрав нодуруст  буда,  ҳамагуна рафтору  кирдор, гуфтор  ва  шиору  даъватҳои  онҳо  беасосу  бемантиқ, мардумфиребӣ, мухолифи  таълимоти  шариати  исломӣ  ва  сабаби  аслии  парокандагӣ  мебошад. Мавҷудият ва эътирофи  мазҳаб  ва  роҳҳои  мухталифи  дарки  ҳақиқат дар Ислом ҳамчун усули гуногунандешии илмӣ ва  маърифатӣ,  воситаи  рафъи  мушкилиҳои  ҳаёти  иҷтимоӣ  ва  ҳуқуқӣ  буда,  ба  ҳеҷ  ваҷҳ  бояд  ба  яроқ  муборизаи  афкор  ва  аъмол  табдил  дода  нашавад. Зеро  ҷавҳари  таълимоти  илмӣ, ахлоқӣ  ва  ҳатто  худи  фарҳанги  исломӣ  таҳаммул  ва  эҳтироми  андешаҳои  мухолифро  тақозо  дорад. Роҳи  бобоӣ  ва  мазҳаби  ҳанафии  мо  беҳтарин  ва  ботаҳаммултарин  усули  бартараф  намудани  чунин  тундравиҳо  ва  зиёдаравиҳост. Дар  охир  андешаҳои  худро  бо  таъкидҳои  доимии  Пешвои  миллат, Президенти  кишвар  Эмомалӣ  Раҳмон  ҷамъбаст  менамоем,  ки  гуфтаанд: «Бори  дигар  хотиррасон  менамоям,  ки  ҳар  як  шаҳрванди  кишвар  бояд  ба  қадри  давлати  соҳибистиқлол  ва  зиндагии  орому  осуда  расида,  ҳеҷ  гоҳ  зиракии  сиёсиро  аз  даст  надиҳад  ва  ҳаргиз  фирефтаи  таблиғоту  ақидаҳои  бебунёди  ифротӣ  нашаванд».

 

Тоҷикистон,  хонаи  ободи  ман,

Мадҳи  ман,  манзилгоҳи  аҷдоди  ман,

Реша  дорад  нахли  меҳрат  дар  дилам.

Саҷда  меорам  ба  хокат,

Саҷда  меорам  ба  обат,

К-аз  гилу  оби  ту  аст  обу  гилам.

Эй  макони  гулфишон,

Зодгоҳу  маскани  мардони  кор.

Аз  дилу  ҷон, дӯст  медорам  туро!

 

Мирсаидов Мирсаид

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Можно использовать следующие HTML-теги и атрибуты: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>