Рубрики
Асосӣ Мақола

Ҷавонон ояндаи миллатанд

Хушбахтии ҷавонон аст, ки дар фазои сулҳу суботи комил, тараннуми якдиливу якпорчагии Ватани маҳбуб, таҳкими давлатдории навини миллӣ ва рушди босуботи ҷомеа умр ба сар бурда, баҳри амалӣ намудани сиёсати дурандешона ва муваффаққонаи Пешвои муаззами миллат, ки кафили саодату осудагии ҳар як сокини кишвар мебошад, камари ҳиммат баста, дар сафи пеши соҳибватанон қадамҳои устувор мегузоранд.

   Имсол дар тамоми Тоҷикистони азиз солӣ таърихӣ аст, чаро ки имсол аз Иҷлосияи тақдирсоз – Иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон сӣ сол пур мешавад. Боиси тазаккур аст, ки сӣ сол муқаддам тақдир ва сарнавишти миллати тоҷик муайян гашт.  Дар ҳақиқат, барои миллати тоҷик дар поёни асри ХХ ва ибтидои ҳазораи навини милодӣ, ки он замон Тоҷикистони азиз гомҳои нахустинашро дар ҷодаи соҳибистиқлолӣ мегузошт ва бо фишори нобудшавии давлату миллат рӯ ба рӯ омад воқеан ҳам шахсе зарур буд, ки бо донишу заковат дар саҳнаи сиёсат падидор гардид, ки миллати тоҷик ин шахсияти дар симои мубораки муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дарёфт намуд. Иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз он ҷиҳат муҳим ва тақдирсоз аст, ки маҳз дар ҳамин иҷлосия ояндаи миллати тоҷик маълум гашт ва ақидаи вуҷуд доштан ва ё надоштани миллати тоҷик аз байн рафт. Баъд аз суханрониҳои муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон умеди мардум аз нав эҳё гашт ва дарк намуд, ки ин фарзанди фарзонаи миллат поягузори сулҳу ваҳдати ҳамешагии кишвар аст.

  Бахшида ба ин рӯзи муборак КИ Ҳизби Халқи Демократии Тоҷикистондар вилояти Суғд тасмим гирифтанд, ки Албом – Эстафета бахшида ба 30 – солагии Иҷлосияи 16 –уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти унвони “Сӣ соли созандагӣ бо Пешвои муаззами миллат” ташкил ва баргузор намоянд. Ман низ ҳамчун яке аз аъзоёни фаъоли ташкилоти ҷамъиятии ҷавонон “Созандагони Ватан” дар ин албом – эстафета иштирок намудам.

  Таассуроти ман аз ин чорабинии бошукӯҳ дар он аст, ки пос доштани чунин рӯзҳои таърихӣ яке аз омилҳои муҳими худшиносиву хештаншиносӣ мебошад.

  Имрӯз, ки бо шарофати Пешвои муаззами миллат кабӯтари сулҳ дар осмони беғубори кишвар партавфишонӣ мекунад, мо ҷавононро мебояд, ки ҳомии сулҳу ваҳдат, таранннумгари истиқлолу озодӣ, муаррифгари кишвари азиз дар арсаи ҷаҳонӣ ва пайрави асили Пешвои муаззами хеш бошем. Имрӯз, ки ҷавононро қишри ояндабунёд, қувваи фардосози миллат ном мегиранд, мо бояд ба он ҷавобгӯ бошем. Он эътимоду боварии Пешвои муаззами миллат  барои ҷавонон на танҳо  ифтихор, балки масъулият ҳам ҳаст, ки моро ҷиҳати сазовор будан ба ин ҳамма дастгирӣ ва ғамхориҳо сӯйи ташаббускориву созандагӣ ҳидоят месозад.

Ёқубова Гулноза,

аъзои фаъоли ташкилоти

ҷамъиятии ҷавонон “Созандагони Ватан” дар шаҳри Истаравшан

Рубрики
Асосӣ Мақола

СИЁСАТИ СУЛҲҶЎЁНАИ ТОҶИКИСТОН ҒАЛАБА ХОҲАД КАРД

Кафедраи ҳуқуқи соҳибкорӣ ва байналмилалии Донишгоҳи давлатии ҳуқуқ, бизнес ва сиёсати Тоҷикистон, кулли ҳайати профессорону омўзгорони он, воқеаҳои ҷангии ба миён омадаи санаи 16-17 сентябри соли 2022 байнисарҳадии ду халқи баҳамдўсти тоҷику қирғизро маҳкум менамояд.

Ба миён омадани ҳодисаҳои ҷангӣ, баҳсҳои навбатии марбут ба масъалаҳои сарҳадӣ равшан месозад, ки аз ҷониби Қирғизистон бо таассуф ҳамеша аз дарки ҳақиқати таърихи солҳои тўлонӣ шаҳодатнок менамояд ва намехоҳанд, онро, ки дар саҳифаҳои китобҳои бузурги таърихӣ сабт шудаву ҳатто донишмандону ҷаҳонгардони хориҷӣ эътироф намудаву бар пояи он осори фаровони илмӣ, таърихномаҳо нигоштаанд, қабул намоянд. Ҳамин сарусадо, ки охиран дар муносибат оид ба минтақаҳои наздисарҳадӣ, аз ҷумла дар Ворух ва Чоркўҳ (н. Исфара), Хистеварз ва Овчиқалача (н. Б. Ғафуров), ноҳияи Ҷаббор Расулов собит намуд, ки низоъҳо ҷой доштаанд.

Сабаби асосии ҳодисаҳои рухдода, дар навбати аввал, ҷониби Қирғизистон бидуни ягон асос ва ё санадҳои дар ихтиёрдошта даъвои заминҳои мазкур мекунанд, ё агар ҳам далеле доранд, ишорат ба ҳамон марзбандиҳои маснуъии аввали солҳои 20, асри 20 мекунанд. Таърихан маълум аст, ки ҳанўз соли 1924 ҳангоми тақсимоти ҳудудӣ дар Осиёи Миёна аз ҷониби Ҳукумати Шуравӣ масъалаи мавҷудияти халқи тоҷик мустаҳкам карда шуд.

Имрўз Ҷумҳурии Тоҷикистон сиёсати ягонаи байналмилалиро дар асоси муқаррароти Конститутсияи кишвар пешбурда истодааст. Тавре аз муқаррароти моддаи 11 Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон бармеояд: «Тоҷикистон сиёсати сулҳҷӯёнаро ба амал татбиқ намуда, соҳибихтиёрӣ ва истиқлолияти дигар давлатҳои ҷаҳонро эҳтиром менамояд ва муносибатҳои хориҷиро дар асоси меъёри байналмилалӣ муайян мекунад.

Ташвиқоти ҷанг манъ аст».

Ҳамин тариқ, меъёрҳои моддаи мазкур самтҳои асосии танзими ҳуқуқии сиёсати хориҷии Ҷумҳурии Тоҷикистонро муайян месозад. Ин сароғоз принсипҳои конститутсионии амалигардии сиёсати хориҷии давлати тоҷикистониён мебошад. Сиёсати хориҷии сулҳҷӯёна  ҳадафи ба даст овардани ҳамдигарфаҳмӣ, пастшавии мутақобилаи низомӣ, пешгирии ҳамлаи ногаҳонӣ ё низои ғайри муҷозотиро дорад.

Муқаррароти конститутсионӣ эҳтироми соҳибихтиёрӣ  ва соҳибистиқлолии давлатҳои дигар, тасдиқи саъю кӯшишҳои Тоҷикистонро дар амалисозии сиёсати хориҷии худ бар асоси принсипҳои баробарии соҳибистиқлолии давлатҳо дар назар дорад.

Рушди давлатдории тоҷик ҳазорсолаҳоро дар бар мегирад. Давлати тоҷикон дар ҳамаи марҳалаҳои таърихии рушди худ ҳамчун давлати сулҳпарвар ва маркази яке аз тамаддунҳои башарӣ – тамаддуни ориёӣ эътироф шудааст.

Тавре дар урфият мегӯянд, ҳама гуна низоъ, ҷангҳо ягон оқибати хуш намеорад. Минбаъд он бо ба миён овардани сулҳ, баста шудани созишномаҳои сулҳпарварона, созандакорӣ хотима меёбад.

Имрўз дар ин ҳодисаҳои ба миёномада бояд донист, ки сиёсати сулҳҷўёнаи Ҷумҳурии Тоҷикистон ғолиб меояд. Зеро, Тоҷикистон дар пешбурди сиёсати хориҷии худ маҳз принсипи асосии ҳуқуқии байналмилалиро асоси фаъолияти хеш медонад. Тоҷикистон аз дахолат кардан ба корҳои дохилии дигар давлатҳо, истифода бурдани қувва ва таҳдиди истифодаи қувва дар мавриди ҳалли масоили байналмилалӣ дар муносибатҳои берунаи хеш худдорӣ менамояд. Танҳо созиши тарафҳо аз рўйи принсипҳои хирадмандӣ, оқилонагию созандакорӣ метавон ба ин нофаҳмиҳои ба миёномада хотима бахшад.

Самадов Б.Т. – аъзои ҲХДТ дар шаҳри Хуҷанд

Рубрики
Асосӣ Мақола

Исфара: ҒАЛАБА АЗ ВАҲДАТ АСТ

          Воқеаҳои рўзҳои охир касеро аз шаҳрвандони соҳибдилу ватандўст ором ва хотирҷамъ нишастан намонд. Садои дилхарошу даҳшатангези тиру бонги мошинаҳои ёрии таъҷилӣ дарак аз он медод, ки дар якчанд пораи хоки поки Тоҷикистони азиз, дар минтақаҳои сарҳадӣ нооромӣ рўй додааст ва он бояд сари вақт пешгирӣ карда шаваду ба пойи ягон ҳамватанамон хоре назанад, овози гиряву нола шунида нашавад. Аксарияти мардум дар изтиробу ташвиш буданд. Аз ҳама бештару беҳтар кормандони мақомоти қудратӣ барои пешгирӣ ва бартарафсозии ин низои бо айби бегонагон сарзада талошу мубориза мебурданд ва ҳатто чандин нафар маҷрўҳ ҳам шудаанду шаҳид ҳам.

           Ман ба сифати як собиқадори меҳнат аз ин фоҷиа хеле андўҳгин гардидам, баробари ин хотирҷамъ шудам, ки дар чунин рўзҳои вазнин аксарият бо ҳамдигар муттаҳид буданд. Хурду калон ба одамони низомипўш бо меҳрубонӣ менигаристанд, кўшиш мекарданд, ки дар паҳлўи онҳо бошанд ва дасти мадад дароз кунанд. Ҳеҷ коре агар аз дасташон намеомад, нисбати онҳо гапҳои нағз мезаданд, фахр мекарданд, ки сарбозону афсарони нотарсу далер ба поймол шудани як ваҷаб хоки Ватани азиз роҳ намедиҳанд ва метавонанд, ҳар гуна душману балою офатро аз сари мардуми боумед зиндагикардаистода дур андозанд.

          Донистам, ки тоҷикон Ватани худро муҳофизат карда метавонанд ва бо ҳамдигар муттаҳиданду дар лаҳзаҳои пеш омадани душворӣ бародарона дасти ҳамдигар мегиранд. Ин моро ба ояндаи неку дурахшон умедвор мекунад.

Узви фаъоли ҳизб:  Аҳмадҷонзода Муҳаммадамин Наққоши Исфарангӣ

Рубрики
Асосӣ Мақола

Гулистон: РӮЗИ АБӮАБДУЛЛОҲИ РӮДАКӢ

Рӯдакӣ рафту монд ҳикмати ӯй,

Май бирезад, нарезад аз май бӯй.

Шоират ку кунун, ки шоир рафт,

Набувад низ ҷовидона чун уй.

Чанд ҷӯйӣ чу ӯ? Наёбӣ боз,

Аз чун ӯ дар замона даст бишӯй!

       Бунёдгузори адабиёти порсу тоҷик Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ соли  858       дар деҳаи Панҷрӯд ба дунё омадааст. Таърихи ҳазору сад солаи адабиёти тоҷик бо номи бунёдгузори он устод Рӯдакӣ сахт вобаста аст. Рӯдакиро муосиронаш ва суханварони баъдина бо унвонҳои ифтихорӣ: Одамушуаро Қофиласорои назми форсӣ, Соҳибқирони шоирон, Султони шоирон, Мақаддумушуаро ва ҳамсони инҳо ёд мекунанд. Асосгузор ва сардафтари адабиёт аслан маънои онро надорад ки пеш аз дигарон асар эҷод карда бошад.

     Устод Рӯдакӣ бо хидматҳои бузургаш ба ин мақоми таърихӣ расидааст. Рӯдакӣ дар таърихи фарҳанги халқи тоҷик аввалин суханваре аст, ки таҷрибаҳо ва муваффақиятҳои гузаштаи худро дар соҳаи адабиёти форсӣ ҷамъбаст кардааст. Рӯдакиро яке аз асосгузорони жанрҳои назми форсӣ – достон, рубоӣ, қасида, байт, ғазал ва дигар пазируфтаанд.

Гар ба сари нафси худ амири мардӣ,     

Бар куру кар ҳар нуқта нагирӣ мардӣ.     

Мардӣ набувад фитодаро пой задан,     

Гар дасти фитодаро бигирӣ мардӣ.

Рубрики
Асосӣ Мақола

Истаравшан: «ТОҶИКОН»СИПАР ВА ШАМШЕРИ ТОҶИКОН

           Асосгузори сулҳу ваҳдат-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар кулли суханрониҳо ва дастуру ҳидоятҳояшон аҳли ҷомеаро ба худшиносӣ, бедорӣ, ҳушёрии сиёсӣ ва баланд бардоронидани ҳисси ифтихори миллию ватандўстӣ даъват менамоянд ва табиист, ки ба сифатҳои мазкур маҳз бо таъсиру такони илму маърифат соҳиб гардидан мумкин аст. Ин хислатҳо, ки ҳар як шаҳрванди дилсўзи ёру диёр бояд доро бошад, бе андешаю мушоҳида ва омўзишу таълиму тарбия насиб намегардад. Дар бораи ба камолоти шахсӣ ва миллӣ расидану саодатмандона умр ба сар бурдан нақши илму маърифатро бузургони дунё, аз ҷумла бузургони илму адаби тоҷику форс ва ҷомеашиносону сиёсатшиносону сиёсатмадорон дар осорашон такрор ба такрор навиштаанд. Ду-се мисол овардан кифоя аст:

  Дониш андар дил чароғи равшан аст,

  В-аз ҳама бад бар тани ту ҷавшан аст.  

Оре, устод Абўабдуллоҳи Рўдакӣ бо таври соддаву фаҳмо таъкид намудаанд, ки дили инсонро дониш мунаввар мегардонад ва дар ҳолати таҳдиди балою офату душман бар тани ту ҷавшан мешавад. Абулқосим Фирдавсӣ гуфтаанд:

  Тавоно бувад, ҳар кӣ доно бувад,

  Ба дониш дили пир барно бувад.

Хулосаи байт: Доно тавоност, дили пир бо дониш барност, ҷавон аст ва боз фармуда:

Пароканда лашкар наояд ба кор,

Дусад марди ҷангӣ беҳ аз сад ҳазор.

          Барои баёни мақсаду мароми таълифоти мазкур ҳамин се байт кифоя аст, кифоя аст, ки ҳар як инсони соҳибақл фармудаҳои бузургонро шиори зиндагӣ ва фаъолият қарор бидиҳад, ҳамеша дар корзори ҳаёт бедору ҳушёр ва неруманду мусаллаҳ бо илму маърифат бошаду доимо барои пешравӣ ва зафармандӣ бикўшад. Авзои сиёсӣ, иқтисодӣ, маънавии асри бисту як ва минбаъд низ ҳаминро тақозо мекунад. Сарвари давлат борҳо таъкид кардаанд, ки дар раванди глобализатсия (томгароӣ, куллигароӣ ва ҷаҳонишавӣ) мо бояд ба ҳар гуна таъсироти беруна ва бегона дода нашавем, арзишҳои худро гум накунем ва дар фазои иттилоотӣ ба дурўғу фиреби бадхоҳон бовар накарда, барои ояндаи неку дурахшони Ватани азизамон саъю кўшиш намоем. Чунки табиист, ба сарзамини тоҷикон, ба табиат ва сарватҳои он хориҷиён бо ҳавас менигаранд, баробари ин ҳастанд афрод ва бегонагону бегонапарастон бо ниятҳои нопок. Мисолашро дидем, дидем, ки ҳамсоя солҳои охир чӣ амалҳое ба иҷро расонд. Аз таърихи миллатамон маълум, ки аҷдоди мо-тоҷикон дар тўли мавҷудият, ҳазорон сол боз ба хоки қабилаю қавму халқу миллати дигар чашм ало накарда, лашкар накашидаанд ва баракс бисёр ҷабру ҷафоҳо дида. Искандар, араб, муғул, қабилаҳои биёбоннишин борҳо хуни тоҷиконро рехта, соҳиби шаҳру деҳоти ободкардааш шуда, ғулом кардан хостанд, аммо, хушбахтона, маҳз бо шарофату баракати ҷонбозиҳои фарзандони дилсўзу баорияту ҷасуру тавонояш то ба ин рўзҳои нек расидем ва диёрамон акнун тинҷу амон асту аҳолиаш оромона ва осудаҳолона зиндагӣ дорад. Агар аз рўйи имону виҷдону ҳақиқату адолат баҳо диҳем, ба гуфти чандин пирамардони садсола дар ягон давру замона чунин ҳаёти шароиташ мусоид фароҳам наомада будааст ва бояд пайваста шукр кунем, ки дар ин олами ба қавли шоиру мутафаккир Умари Хайём пурфитнаву пуршўр Тоҷикистон ба як давлати намунавӣ табдил меёбад. Аммо, мутаассифона, солҳои охир ҳамватанон аз муноқишаҳои назди сарҳад азобу азияти ҷисмонию равонӣ кашида истодаанд ва борҳо ба сари мардуми бегуноҳу кормандони давлату мақомоти қудратӣ суханони дурўғу туҳмату дашному ҳақорату сангу калтаку тиру гулўла мепарронанд. Ҳар дафъа баҳонаю сабабе пеш оварда, муноқиша хезонида, низоъ сар мекунанд ва боз тоҷиконро айбдор месозанд. Аз таърих медонем, ки тоҷикон мардуми пурсабру пуртоқат ва боистиҳолаю дурандешанд. Ҳамчунин зудбовар. Боз одамоне ҳам пайдо мешаванд, ки амалеро иҷро карда, барои нишон додани он аз воситаҳои гуногун истифода мебаранд ва баъзе наворҳои дар шабакаҳои иҷтимоӣ пахш ва паҳншаванда ба бадхоҳону хасмҳои миллати мо дастак мегардад. Пеш аз гуфтани сухане бояд андеша кунем ва аввал ҷойро дида, пас қадам занем. Борҳо таъкид кардаанд, ки бо дўстон ва душманон гапи мегуфтаамонро бояд бидонему бо дониши лозимӣ мусаллаҳ бошем.

           Хушбахтона, ҳар бор бадхоҳон ҷавоби сазовор дида, ба шикаст дучор шуда истодаанд ва оқибат аз гапу кору кирдори ношоямашон хулоса мебаровардагистанд? Агар хулоса бароварда натавонанд, мо дар фазои иттилоотӣ ба онҳо фаҳмонем, ки ҳамсоя бо ҳамсоя бояд чӣ гуна муносибат дошта бошад. Табиист, ки онҳо забони тоҷикиро нағз намедонанду тоҷикон забони қирғизиро. Чӣ бояд кард? Боз фармудаҳои муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ба амал татбиқ бояд кард. Тоҷику қирғиз бо ҳамдигар бо забони русӣ муколама меороянд. Барои ҳар як гуфтушунидкунанда, корбари шабакаҳои иҷтимоӣ ва ба қирғизҳо муроҷиаткунанда донистани забони русӣ шарту зарур аст, то фикрашро ба пуррагӣ фаҳмонида тавонад. Ҳамчунин донистани таърих ва шинохти харита ҳам зарур мебошад. Дар ин маврид шоҳасари «Тоҷикон» дастури асосист. Ин китоби раҳнамо дар баробари таъсир ба ҷаҳони маънавии хонанда, таконбахшӣ ба ҳисси ифтихори миллию ватандўстӣ, боз дар бораи марзу буми тоҷикон ва ҳудуди зиндагии онҳо маълумоти пурра медиҳад ва маълум мекунад, ки тоҷикон миллати таҳҷоийи Осиёи Марказӣ мебошанду қавму қабилаҳои дигар, аз ҷумла қирғизҳо баъдан маскун шудаанд ва ин нуктаро яке аз бузургтарин намояндаи халқи қирғиз-Чингиз Айтматов ҳам таъкид намудааст дар қиссаи дар асоси воқеияти таърихӣ нигоштааш-«Киштии сафед». Навиштааст, ки гузаштагони ин қабила дар соҳилҳои дарёи Енисей (номи руди мазкурро бо забони қирғизӣ (аслан туркӣ!) маънидод мекунанд, яъне модардарё). Баъдан ба сарзамини Осиёи Марказӣ кўч бастаанд. Ҳар як тоҷик ба ҳар як қирғиз бояд ин нуктаҳоро фаҳмонида тавонад. Дар кадом сатҳе ки қарор дошта бошад. Агар нафаҳмаду боз низоъангезӣ кунад, медонем, ки ғиром оқибат бой медиҳад. Дар ду-се муноқишаи охирӣ маълум шуд, маълум шуд, ки тоҷикон худро муҳофизат карда метавонанд ва агар лозим ояд, посухи сазовор ҳам медиҳанд. Аммо беҳтар он аст, ки баробари бо тиру туфангу силоҳ ҷанг карда тавонистан, бо илму маърифату сухану китоб, аз ҷумла бо китоби «Тоҷикон» ва «Киштии сафед» мусаллаҳ бошем. Бадхоҳонамонро ҳам дар майдони набарду ҳам дар майдони иттилооту илму маърифат сархам гардонем. Итминон дорем, ки зафар ёри мо хоҳад шуд.

СУБҲОН Ёдгорӣ- аъзои фаъоли ҲХДТ

Рубрики
Асосӣ Мақола

Рӯдакӣ рафту монд ҳикмати ӯй….

Санаи 22 сентябри соли равон бо ибтикори ташкилоти ибтидоии ҳизбии “Фарҳангиён” дар китобхонаи марказии нохияи Деваштич маҳфили адабӣ бахшида ба Рӯзи Рӯдакӣ  гузаронида шуд, ки дар он Раиси КИ ҲХДТ дар ноҳияи Деваштич Равшаной Маъмурзода ва раиси бахши нохиявии Иттифоки нависандагон Сохибназаров Эгамназар иштирок ва суханронӣ намуда ҳамагонро бо ин санаи хотирмон муборакбод гуфтанд. Дар чорабинӣ хонандагон бо мехру мухаббат ва гиромидошти хотири устод аз ашъори шоир шеъру рубоиҳо ва суруду саҳна намоиш доданд. Сипас, дар назди пайкараи устод Рудакӣ гулчамбархо гузошта шуд. Чорабинихо дар сатҳи баланд гузаронида шуд.

Рубрики
Мақола

Муроҷиатномаи иштирокчиёни аксияи ҷумҳуриявии албом-эстафета таҳти унвони “30-соли созандагӣ бо Пешвои муаззами миллат” дар ноҳияи Деваштич

Иштирокчиёни ҳамоиши ҷумҳуриявии албом-эстафета таҳти унвони “30-соли  созандагӣ бо Пешвои муаззами миллат” қайд менамоянд, ки 

Таърих гувоҳ аст, ки дар ҳеҷ замоне,

Тоҷик ба хоки дигаре аз сари кина,

Бо ҳамҳамаю дамдама лашкар накашидаст.

Таърих гувоҳ аст, ки дар арсаи таърих,

Тоҷик зи роҳи ҳасаду ҷаҳлу таассуб,

Бар фарқи саре найзаву ханҷар накашидаст.

Таърих басо дида, ки андар раҳи паймон

Тоҷик даме пеши адӯ сар нафикандаст

Ҷон канда басо лек,

З-ояндаи пирузи худ уммед накандаст.

         Ҳамдиёрони азиз! 

Ҷаҳону ҷаҳониён медонаду мо медонем, таърихи куҳан собит намудаву шаҳодат медиҳад: Тоҷик дар сарчашмаи тамаддуни дунё, дар тулӯи анвори башардӯстиву ҳамият мироб асту мунодӣ, оинадору асту мураббӣ.

         Борҳо адӯ ният намуд, қасд кард, дастдорӣ бинмуд, то теша ба решаи дарахти бахту боровари ин миллати тоҷвар бизанад. Аммо ноком гашт, шармсор гардид ва ҷуз аз бечорагӣ чора наёфт. Миллати музаффари мо ливои фотеҳ ба даст ба сӯи фардо гом ниҳод, қадам зад. Ва имрӯз ҳам равона аст ба суи пирузӣ, ҷониби созандагиҳо! Ҳеҷ ягон қувват, ҳеҷ нерӯ, дасиса моро аз роҳи ҳақ баргардонида наметавонад, зеро :

 Гардани гардуни гардон бишканем, 

 Пеш аз он ки гардани мо бишканад!

         Яке аз сифатҳои баргузидаи миллати соҳибтамаддуни мо ин хушҳамсоягист. Чархи гардун моро бо ғабру мусулмон, бо масеҳиву будпараст ҳамҷавору ҳамсарову ҳамнаво сохт ва онон аз мо борҳо имтиҳон карданд, санҷиданд ва боварӣ намуданд, ки тоҷик боэътимоду орӣ аз залимати шайтонии хиёнат аст!

         Саховати мо, диёнати мо, меҳру муҳаббату садоқати мо рутбаи олитарини башарӣ одамигариро эҳдо намуд. Аз аср ба аср, аз даврон ба даврони дигар некуҳамсоягӣ ба мову Шумо меросӣ гузашт ва мо ин фазилатро ба ҳамҷаворон омузондем, пешамон ҳамсоягонро шогирд гирифтем.

         Аммо гурӯҳе аз Шайтонсиратон сабақи дӯстиву рафоқатро напазируфта, аҳд шикастанд, байни мову ҳамсояамон низоъву нифоқ барангехтанд ва ҳикмати :

Миёни ду тан ҷанг оташ аст,

Хабарчини бадбахт ҳезумкаш аст-ро фаҳм накарданд.

         Байни мову давлати ҳамсояи дӯст – Қирғизистон ҳодисаҳои нангини рузҳои охир сояи нобовариро аҳдшикании Аҳриманӣ бор овард. Дарк кардем, эҳсос намудем, ки имрӯз моро идроки ватандӯстиву мардонагӣ, ҳифзи марзу буми меҳани худ, дифои модарону хоҳарони азизамон мавқеи аввалиндараҷа дорад. 

Ҳамлаи аҳдшиканонаи мусаллаҳи  қирғиз моро ҳушдор намуд, ки на ҳар як ҳамсоя ҳаммоя аст, ҳамфикр аст. 

         Лекин мо медонем, имони комил дорем, ки ду халқи ба ҳам дӯст фирефтаи он як-ду-се ношарафу нохалаф намегардад.

Ақл, Хирад, Номус ғолиб меояд ва шиори «Гум бод номи ҷанг» шиори ҳамсоягон мегардад.

Чи хеле, ки Пешвои муаззами миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Президенти кишвар, Раиси муаззами Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон борҳо таъкид намудаанд ва дар ҳошияи ҳодисаҳои мазкур низ қайд карданд:

“Мо ҷонибдори сулҳем, фақат ақли солим ва гуфтушуниди одилдона моро аз ин қазияи нангин раҳо мебахшад”, аммо адӯро ҳушдор менамоем, ки мо аз он майдонғарибон нестем, баҳри таҳкиму пояндагии соҳибистиқлолиамон, арзишҳои миллию давлатӣ, дифои марзу буми Тоҷикистони азиз мустаҳкаму ношикастем.

         Ин лаҳза ба мардуми шарифи диёри Деваштич аз ҷониби Кумитаи Иҷроияи Ҳизби Халқии Демократи Тоҷикистон дар ноҳияи Деваштич ва ҷонибдорони он муроҷиат намуда таъкид мекунем:

Алҳақ ҳама медонаду таърих гувоҳ аст;

Тоҷик ҳама умр,

Дар Мағрибу Машриқ 

кардаст мусаххар чи бас иқлиму мамолик. 

Аммо на ба шамшеру камону сафи лашкар,

Бо санъату бо фитрату бо ақли мунаввар,

Бо ҳиммату бо ҳикмату бо шеъру тарона

Бо руҳи ҷавононаву пирӯзгарона…

 Аммо ту адӯ дон, ки тоҷики музаффар,

Бо мардию мардонагӣ  созад мусаххар

Гар бошӣ балокаш

Баднияту фосиқ ту сӯзӣ дар оташ!

Тоҷикистон ба пеш, бо Пешвои миллат суи фатҳу фирузиҳо!

Рубрики
Мақола

Имрӯз касе бурд мекунад, ки дар даст иттилоъ дорад

Таърих гувоҳ аст, ки мардуми тоҷик тӯли мавҷудияти худ ба сари ягон халқият ва ё миллате лашкар накашидааст. Мо миллати бофарҳангу сулҳофарем. Оқибати ҳамлаҳои аҳдшиканонаи қирғиз боиси ҳалокати  марзбонони тоҷик ва мардуми осоиштаи мо гардид.

Аммо, бо ин ҳама паймоншиканӣ мардуми қирғиз боз дар расонаҳои хабарӣ моро айбор мекунанд, ки ба давлати онҳо ҳуҷум кардем. Вақте  сухан дар бораи ҷанги иттилоотӣ меравад, фаромӯш набояд кард, ки вай барои инсон нерӯи харобкунанда аст. Дар шароити имрӯзаи ҷанги иттилоотӣ, ки дар як вақт ҳам хабари воқеӣ ва ҳам хабари дурӯғ аз ҷониби ВАО паҳн мешавад, амнияти ҷомеа зери хатар мемонад. Ҷониби Қирғизистон маълумоти дурӯғро дар ҷанги иттилоотӣ бо мақсадҳои гуногун паҳн карда истодааст. Ҳадафи иттилои дурӯғ  фиребгарӣ ва тахрибкорӣ аст. Маълумоти дурӯғ чунон устокорона истифода мешавад, ки ба ҳақиқат будани вай шубҳа намемонад.

“Дурӯғе, ки миёни 24 соат дурӯғ буданаш исбот намегардад ва ба хабари рост табдил меёбад”. Аз ин рӯ, мо миллати тоҷик бояд ҳушёр бошему  ба ҳар як хабари дурӯғини душман вокуниш нишон диҳем. Ротшилд инчунин гуфтааст: «Касе, ки иттилоот дорад, вай дунёро идора мекунад». Тамоми донишу малакаи худро истифода бурда бо фактҳо исбот кунем, ки гунаҳкори асоси онҳо ҳастанд..

Мо, ҷавононро мебояд мутаҳҳид бошему аз рӯи тафаккури худ амал кунем. Ҳоло вақти он расидааст, ки аз давлати хеш ҳимоят кунем ва исбот намоем, ки мо ҷангҷӯ нестем. Бовар дорам, ки ҳамла ба масҷиду мактаб, қатлу куштори кӯдакони бегуноҳ беҷавоб намемонад. Шаҳидони Ватан барои ҳимояи мо ҷон бохтанд. Онњо ҷон бохтанд, то мо дар фазои сулҳу оромӣ зиндагӣ кунем.

Бовар дорем, ки тариқи  музокироти тарафайн дигар чунин воқеаҳои мудҳиш ба вуқӯъ нахоҳанд пайваст. Мо пайравони Пешвои миллат аз сиёсати пешгирифтаи Ҳукумати кишвар ҷонибдорӣ мекунем. Бо Пешвои раиятпарвапари худ ифтихор дорем ва тарафдори сулҳу субот, осоиштагии мардум ҳастем.

Мадина ЗОИДОВА,

“Сухани халқ”

Рубрики
Мақола

ҶАББОР РАСУЛОВ: Чорабинии аксияи ҷумҳуриявии «Албом эстафета» таҳти унвони «30 соли созандагӣ бо Пешвои муаззами миллат»

Санаи 19 сентябри соли 2022 дар маҷлисгоҳи Мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳияи Ҷаббор Расулов ҷамъомади ботантана дар доираи аксияи ҷумҳуриявии “Албом-эстафета” таҳти унвони “30-соли созандагӣ бо Пешвои муаззами миллат” бахшида ба 30-солагии Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон баргузор карда шуд.

Ҷамъомади мазкур бо садо додани Суруди миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон оғоз ёфт.

Раиси Кумитаи иҷроияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар ноҳия Набиев Шерзод Шавкатович меҳмонон, собиқадорони ҳизбу меҳнат, иштирокчиёни Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, вакилони Маҷлиси вакилони халқи ноҳия, раисони ташкилотҳои ибтидоӣ, роҳбарони ташкилоту корхонаҳо, фаъолони ҳизб, занон ва ҷавонон, аъзоёни ТҶҶ «Созандагони Ватан»-ро хайрамақдам намуд.

Дар ҷамъомад раиси ноҳия Қудратзода Тоҳир Толибӣ, Раиси КИ ҲХДТ дар вилояти Суғд Зуфар Исмоилзода, иштирокчии Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон Ҳабибов Абдурасул иштирок ва суханронӣ намуданд.

Таъкид гардид, ки яке аз санаҳои бузурги таърихӣ барои мардуми шарифи тоҷик ин баргузории Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад, ки дар таърихи тоҷикон нақши барҷастае дорад.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон доир ба аҳамияти ин санаи тақдирсоз чунин таъкид намудаанд, ки: “Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон рӯйдоди воқеан таърихӣ мебошад, зеро маҳз дар ҳамин иҷлосия тақдири ояндаи давлати миллии тоҷикон тарҳрезӣ гардид”.

Иҷлосияи таърихии XVI Шӯрои Олӣ барои барқарорсозии сохти конститутсионии кишвар ва эъмори давлати демократӣ ва ҳуқуқбунёду дунявии Тоҷикистон оғози устувор бахшид ва заминаи нахустини ҳамдигарфаҳмиву ризоияти миллӣ ва сулҳи тоҷиконро фароҳам овард.

Афзуда шуд, ки дар Иҷлосия 74 санади ҳуқуқӣ, аз ҷумла 15 қонун, 52 қарор, 6 фармон ва як изҳорот, ба монанди қонунҳо дар бораи авфи умумӣ, гурезагон, имтиёзҳо барои маъюбони ҷанги шаҳрвандӣ ва оилаҳое, ки саробони хешро аз даст дода буданд қабул карда шуд. Ҳамин санадҳои меъёрии ҳуқуқӣ ҳидоятгари сокинони кишвар дар таҳкими сулҳу ваҳдати миллӣ, ҳамдигарфаҳмӣ, бахшидани гуноҳони якдигар гардиданд. Орзуву омоли халқро ба бунёди давлати демократӣ, ҳуқуқбунёду дунявӣ ва ташкили зиндагонии осоишта қавӣ намуда, боиси афзудани эътимоди шаҳрвандон ба ҳокимияти конститутсионӣ гардид.

Дар раванди чорабинии мазкур ба 5 нафар ҷавононе, ки нав ба сафи ҳизб ва 7 нафар ҷавононе, ки нав ба сафи аъзогии Ташкилоти ҷамъиятии ҷавонон “Созандагони Ватан”-и назди КИ ҲХДТ дар ноҳияи Ҷаббор Расулов аъзо шудаанд, шаҳодатномаҳои ҳизбӣ ва шаҳодатномаҳои Ташкилоти ҷамъиятии ҷавонон “Созандагони Ватан” дар вазъияти тантанавӣ супорида шуд.

Қимси сиёсии чорабинии мазкур бо садо додани Суруди милли ба анҷом расид.

Рубрики
Асосӣ Мақола

КОНИБОДОМ: ҲУНАРМАНД ҲАРҶО БУВАД САРФАРОЗ…

      Дар маркази шаҳр ярмаркаи ҷойҳои холии корӣ аз ҷониби шӯъбаи Агентии давлатии меҳнат, муҳоҷират ва шуғли аҳолии шаҳр бо роҳбарии  Шӯҳратҷон Ортиқов ташкилу баргузор карда шуд.

     Дар он 134 ҷойи кори доимӣ аз ҷониби ташкилоту корхонаҳои гуногуни шаҳрамон пешкаши корҷӯён гардонида шуд. Ҳамчунин маркази таълими калонсолон ва литсейю коллеҷҳо курсҳои касбомӯзии кӯтоҳмуддатро бо касбу ихтисосҳои мувофиқ ба замони муосир пешниҳоди ҷавонону касбомӯзон гардониданд.

     Тавре, Ш.Ортиқов маълумот дод, дар ярмарка 12 корхонаву идораҳо ҷойҳои холии кориашонро пешниҳод намуда, 6-нафар шаҳрвандони бекор барои кор дар соҳаи маориф ва ҶС “Бодом” роҳхат гирифтанд.

       Ҳамчунин дар шафати ярмарка озмуни ҳунарҳои мардумӣ доир гардид, дар он  корҳои эҷодии сокинон, донишҷӯёни коллеҷу литсейҳои шаҳр, маҳсули дастони пурҳунари кӯдакон ва тахайюлоти рангини тарбиятгирандгони кӯдакистонҳо ба маърази тамошо гузошта шуда, корҷӯён дар баробари пайдо кардани кор, инчунин аз намоиши ҳунарҳо ва маҳсулоти бо даст сохтаи ҳунармандон аз наздик шинос шуданд.

     Дар намоиш ва озмуни ҳунарҳои мардумӣ кулолгар Солеҳахон Раҳимова, адрасбоф Дилором Абдуллоева ва дар ҳунари гулдӯзӣ омӯзгори Литсейи касбии саноати дӯзандагӣ Матлуба Ҷӯраева беҳтарин дониста шуданд. Ғолибон ва беҳтаринҳо дар даври вилоятии озмун ширкат хоҳанд кард.