Рубрики
Асосӣ Мақола

ҶАББОР РАСУЛОВ: ХИЗМАТ БА ВАТАН ШАРАФИ ҶАВОНМАРДИСТ!

    АНДЕША:  Ватан ноёбтарин сарват ва беҳтарин неъмат аст, ки ин неъматро барои муҳофизат кардан вазифаи ҳар як шаҳрванд аст. Соли 1993 23-юми феврал Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон таъсис ёфт. Таъсиси Артиши миллӣ дар шароите, ки ҳам барои миллат ва ҳам барои давлат тозаистиқлоли Тоҷикистон мушкилтарин лаҳзаҳо маҳсуб мешуд ва умедворӣ расидан ба рӯзҳои неку осоишта мебошад.

     Ҳамасола 23-юми феврал дар Ҷумҳурии Тоҷикистон рӯзи Артиши миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон бо як шукӯҳи баланд гузаронида мешаванд. Артиш дар ҳар давру замон барои ҳар як кишвари соҳибистиқлол кафили бехатарӣ ва таъминкунандаи ҳаёти осоиштагии мардум ба ҳисоб меравад. Артиш вазифаи бузурги мудофиавӣ буда, меҳру муҳаббати фарзандонро нисбат ба падару-модар боз ҳам бештар мекунанд, ба онҳо дарси зиндагиву ҷавонмардиро меомӯзад. Артишро чун мактаби мардонагӣ ва омӯзиши касбу ҳунар тавсиф карда, дар он ҷо ҳама рӯза посбониву ҳушёрӣ ва зиракии марзи кишвари азизамонро ҳифз намоянд. Ҳимояи амнияти мардум вазифаи артиши нерӯманд аст, ки аҳамияти ҳифзи марз ва ҳаёти осоиштаро ҳасостар дарк месозад. Аз ин рӯ, ҳар як падару модар фарзандашро бо даъвати баҳорӣ ва тирамоҳӣ ба хизмат ҳидоят намуда аз хизмати онҳо ифтихор намояд. Дар хотир дошта бошем, ки тақдири миллат ободиву осудагӣ ва ҳифзи он марзу бум аз ҳар як сокини кишвар вобастагии калон дорад. Имрӯз бо ифтихор гуфта метавонем, ки Артиши миллиамон бо талаботи замон ҷавобгӯ буда, на танҳо дар дохили мамлакат балки берун аз он нуфӯзу мавқеи хоса касб намудаст. Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон баҳри мустаҳкам намудани қобилияти мудофиаи кишвар, баланд бардоштани сатҳи омодагии ҳарбӣ, беҳтар гардонидани шароити моддию техникӣ ва вазъи иҷтимоии ходимони ҳарбӣ ғамхории пайваста зоҳир менамояд.

    Бобоева Шахзода- мутахассиси КИ ҲХДТ дар ноҳияи Ҷаббор Расулов   

Рубрики
Асосӣ Мақола

ҶАББОР РАСУЛОВ: АНДЕША: ТЕРРОРИЗМ ВА ЭКСТРЕМИЗМ – ПАДИДАИ НОМАТЛУБ

Терроризм ва экстремизм яке аз проблемаи асосии ҷаҳони имрӯза буда, махсусан ҷавононро бо ҳар гуна ваъдаҳои дурӯғи динию дунявӣ ба худ ҷалб намуда, онҳоро ба ҷараёнҳои террористӣ сафарбар менамояд. Террористҳо гурӯҳҳои хурде буда, ба ҷомеаи имрӯза бо ҳар гуна роҳ зиён мерасонанд. Дар ҳар як сомонаи сиёсӣ, иҷтимоӣ, фарҳангӣ ва ғаӣра мавзӯи асосии ин гурӯҳҳои ифротӣ ба паӣвастани шаҳрвандон ба гурӯҳҳои тундрав равона шудааст, ки ин яке аз мушкилоти асосии ҷомеаи имрӯзаи мо мебошад. Терроризм падидаи номатлуби замони муосир буда, мақсади он содир кардани ҷиноятҳои вазнин, аз қабили қатлу куштори мардум, ба гаравгон гирифтани одамон, тарконидани иншоотҳои маишиву фароғатӣ, рабудани воситаҳои гуногуни наклиётӣ ба сифати гарав ва амсоли он дониста мешавад. Экстремизм бошад, хислати ҷудоихоҳӣ, ифротгароӣ ва иғвоангезиро дар худ таҷассум намуда, бо терроризм алоқаи зич дорад. Бо ибораи дигар оқибати экстремизм терроризм аст. Вале ҷомеаи моро ҳамин матлаб кифоя аст, то ки бидонем ин ҳарду комилан хатари калони парокандагиву бесуботиро доро буда, оқибати басо нохуш ва нанговар доранд.

    Терроризм, махсусан даҳсолаҳои охир оқибатҳои зиёди харобиовар ва талафоти зиёди ҷонӣ аз худ боқӣ гузошта, монеаи ташаккули ҷомеаи ороми башаррият гардидааст. Бахусус, Тоҷикистони соҳибистиқлол, ки узви ҷомеаи ҷаҳонӣ аст, нисбат ба ин ҳодисаи манфури ҷомеа бетараф намебошад. Сари ин масъала ҳамарӯза Ҳукумати кишварамон андеша дошта, онро дар мадди аввал гузошта, сармашқи фаъолияти хеш қарор додааст.

   Моро зарур аст, ки пеш аз ҳама худамон намунаи ибрат бошем, нангу номуси ватандорӣ дошта бошем, мардуми кишварро ба ободу пешрафта гардонидани сарзамини аҷдодӣ ҳидоят кунем, манфиатҳои миллат ва давлатро дар мадди аввал гузорем, ҳамеша ҳушёру зийрак ва ватандӯст бошем.

Мо, ҷавонон ҳамеша бо суханони Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайравӣ намуда, терроризм ва экстремизмро шадидан маҳкум менамоем. Инчунин барои ҳифзи якпорчагии ин Ватани биҳиштосо ҳамеша омодаем ва сиёсати хирадмандонаю бунёдкоронаи Пешвои миллатро дастгирӣ мекунем.

    Шуъбаи таблиғот ва иттилооти КИ ҲХДТ дар ноҳияи Ҷаббор Расулов

Рубрики
Асосӣ Мақола

ПАНҶАКЕНТ: ҲХДТ – ТАЪРИХ МЕОФАРАД

 То кунун ҲХДТ таҳти сарварии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мавқеи худро дар ҷомеа устувор намуд ва кам нафароне огоҳанд, ки ин ҳизби ҳоло дорои нуфузу эътибори баланд, дар гузашта аз ҷониби як гурӯҳи ташаббускори 22-нафара ташкил ёфтааст. Имрӯз бо ҳисси ифтихору сарфарозӣ метавон гуфт, ки обрӯю эътибори ҳизби мо дар байни аҳолӣ афзуда, сафи хоҳишмандони узвият ба он сол то сол зиёд мешавад ва ҳоло шумораи аъзои ин ҳизби созандаву бунёдкор дар саросари Тоҷикистон беш аз ним миллион нафар, дар вилояти Суғд зиёда аз 176 ҳазор ва дар шаҳри Панҷакент 15229 нафарро муттаҳид кардааст. Моҳи августи соли 1997 дар қатори аввалинҳо дар мамлакат Кумитаи иҷроияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар шаҳри Панҷакент таъсис ёфт. Дар натиҷаи тарғиботу ташвиқоти гурӯҳҳои ташаббускор ва кормандони Кумитаи иҷроияи ҳизбии шаҳри Панҷакент солҳои 1997-1998 аввалин ташкилотҳои ибтидоии ҳизбӣ дар идораи Обтаъминкунӣ, хоҷагии кишоварзии ба номи Сталин, Ҷамоати деҳоти Ёрӣ, осорхонаи ҷумҳуриявии ба номи Рӯдакӣ таъсис шуда, моҳи августи соли 1999 шумораи ташкилоти ибтидоии ҲХДТ дар ҳудуди шаҳру ҷамоатҳои деҳот ба 30 адад ва аъзоёни ҳизб ба 2000 нафар расида буд. Аз солҳои таъсисёбӣ то ин муддат обрӯю эътибори КИ ҲХДТ дар байни аҳолӣ афзуда, сафи аъзоёни ҳизб сол аз сол зиёд мегардад. Кумитаи иҷроия, ташкилотҳои ибтидоии ҳизб дар амалӣ намудани Барномаи ҳизб,ки мақсаду ҳадафҳои Ҳукумати мамлакат ҷиҳати таъмини рушди сиёсӣ, иҷтисодӣ ва иҷтимоии ҷомеа дар он инъикос шудааст, саҳми арзанда мегузорад. Дар тӯли фаъолият Кумитаи иҷроияи шаҳрии ҳизб ҳамчун қувваи пешбаранда ва яке аз ташкилотҳои бонуфуз дар байни ҷомеа эътироф гардида, дар асоси дастуру супоришҳои Раиси муаззами ҳизб, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои дар амал татбиқ намудани ҳадафҳои барномавиии ҳизб, талаботҳои оинномавии он, зиёд намудани аъзоёни ҳизб, иҷрои корҳои созандагиву ободонӣ дар шаҳр ва деҳот, дар сатҳи баланд ташкил ва гузаронидани чорабиниҳои муҳими сиёсӣ, аз ҷумла, интихоботҳои Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, интихоботҳои вакилон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, раъйпурсињо оид ба таѓйироту иловањо ба Конститутсия, интихоботи маҷлисҳои маҳаллии вакилони халқ ва Ҷамоатҳои деҳот саҳми назаррас гузошт. Шоистаи тазаккур аст, ки давоми 29 соли фаъолияти пурсамар ҳизби мо бо аъзоёни худ, ки аз қисмати пешқадаму фаъоли ҷомеа пазируфта шудаанд ва ҷонибдорони сершумораш як қувваи бузургро ташкил дода, ба сифати ташкилоти сиёсии ҷамъиятӣ дар муайян намудани тақдири Тоҷикистон чун давлати дунявӣ, демократӣ ва ҳуқуқбуёд нақши муҳим бозид. Инак мо ҳизбиён дар остонаи таҷлили 30-солагии таъсисёбии Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон қарор дорем ва баҳри сазовор пешвоз гирифтани ин ҷашни таърихии ҳизбӣ тамоми тадбирҳои имконпазирро фароҳам меорем то ин санаи фархунда хубу хотирмон таҷлил карда шавад. ШИРИНШОҲ НУРУЛЛОЕВ РОҲБАРИ ДАФТАРИ МАТБУОТИ КУМИТАИ ИҶРОИЯИ ҲХДТ ДАР ШАҲРИ ПАНҶАКЕНТ

Рубрики
Асосӣ Мақола

БОБОҶОН ҒАФУРОВ: ДОНИШ ЧАРОҒИ АҚЛ АСТ

Соҳиб будан ба маълумот ё ки хабар доштан оид ба олами ҳастӣ ва зиндагонии гузаштаву имрӯзӣ – дониш аст, яъне дониш  натиҷаи раванди фаъолияти дарксозии инсон аст. Барои ноил гардидан ба дониши воқеӣ услубҳои илмӣ ба роҳ андохта мешаванд.

Албатта роҳҳои аз худ намудани дониш хеле гуногун арзёбӣ мешавад. Васеъ кардани ҷаҳонбинӣ яке аз ҳадафҳои асосии таълим дар роҳи аз худсозии дониш аст.

Аз замони офариниши олам инсон пайваста дар ҷараёни таълиму тарбият қарор дорад.

Муаллими ахлоқи башарият Шайх Муслиҳиддин Саъдии Шеърозӣ илмро сабаби бақои номи инсон номида, онро дар маҷмӯъ давлати маънӣ меномад. Илм ҳаёти қалб  аз нобиноӣ, нури чашм  аз торикӣ ва қуввати бадан  аз сустӣ мебошад.

Қайд бояд намуд, ки таълим ва тарбияи кӯдакон барои андӯхтани дониш дар ташаккули минбаъдаи ӯ ҳамчун шахс аҳамияти бузурге дошта метавонад. Вазифаи волидон ва омӯзгорони таълимгоҳҳо бошад, аз интихоб ва дуруст роҳандозӣ намудани тартиби муайяни муносибатҳо дар роҳи донишандӯзии шогирдон ва фарзандонамон аст.

Падару модар ҳангоми ба дунё омадани фарзанд мекӯшанд, то ӯ дуруст тарбия ёбаду соҳибмаърифат гардад. Ба ҳамин маънӣ, тарбияи тифл аз гаҳвора оғоз меёбад.

Муҳити солими хонавода зинаи нахустини тарбия аст ва масъулияти падару модар низ ҳамин аст, ки ҳаргиз тарбияи фарзандро аз мадди назар дур насозад. Барои фарзандон намунаи равшан ва намоён будан хеле муҳим аст, яъне агар волидон худ аз аҳли илм бошанд, фарзандон низ пайрави онҳо хоҳанд буд.

Агар ҳадафи асосӣ ва муҳимтарини мо ва фарзандонамон омӯзиш аст, пас бояд дар ин ҷода тамоми неру ва малакаи хешро сарф бояд кард.

Тарбияи дурусти наврасону ҷавонон яке аз самтҳои афзалиятнок ва муҳими Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон дар даврони Истиқлолияти давлатии мамлакат маҳсуб меёбад. Дар ин ҷода қабули қонун “Дар бораи масъулияти падару модар дар таълиму тарбияи фарзанд” самараҳои нек дар беҳдошти тарбияи наврасону ҷавонон гардид. Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ба таълиму тарбия ҳамчун ба маҳсули хираду дониш ва маърифати инсон эътибор дода, дар баробари ҷанбаи амалӣ доштани ин санаду ҳуҷҷатҳо, ки меҳвари онро росту дуруст тарбия намудани насли муосир ташкил мекунад, ба арзиши таърихии он, ки ин эҳёи анъанаҳои  тарбиявиву таълимии гузаштагони соҳибназари миллати тоҷик мебошад, эътибори хоса зоҳир менамоянд.

Миллати тоҷик аз қадимулайём дорои фарҳангу  маданияти  бой  буда,  ба  ақлу  хирад  арзиши  баланд  мегузошт   ва  тавонист  донишро  дар  рўйи  сангу  қоғаз  ва  пўсту  матоъ  гирд  оварад.

Таърих гувоҳ аст, ки халқи тоҷик аз қадим соҳибфарҳангу соҳибмаърифат буда, фарзонафарзандон аламбардорони миллати куҳанбунёду тамаддунофараш, аз қабили Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ, Абӯалӣ Ибни Сино, Садриддин Айнӣ, Бобоҷон Ғафуров ва дигарон натанҳо барои тоҷикон, балки барои аҳли башар хизматҳои шоистае намуда, шаъну шукӯҳи миллати тоҷикро боло бардоштаанд.

Чи хеле, ки мегӯянд илм сарҳад надорад. Пас, ягона роҳи муваффақиятҳоро бояд дар дониш андӯхтан дарёбем. Адиби ширинбаёни осори классики тоҷик – Абдураҳмони Ҷомӣ низ дар ин маврид хеле хуб фармудаанд:

Дониш талабу бузургӣ омӯз,

То беҳ нигарад рӯзат аз рӯз.

 Мудири шӯъбаи ташкилӣ ва кор бо кадрҳои

 КИ ҲХДТ дар ноҳияи Бобоҷон Ғафуров                           Д.Убайдуллоева

Рубрики
Асосӣ Мақола

ДЕВАШТИЧ: ШУКРИ ВАТАНИ МАҲБУБ МЕКУНЕМ!

Ҳар сол 15-уми феврал солгарди баровардани Қӯшунҳои маҳдуди собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ аз хоки Афғонистон таҷлил мегардад. Аз ин рӯзи таърихӣ 35 сол сипарӣ гашта бошад ҳам, ҳар лаҳза саҳифаҳои китоби зиндагиномаи дар Афғонистон гузаштаро варақгардон намуда, ба қадри ҳаёти осоиштаи имрӯза бештар мерасему шукри даврон мекунем. Соли 1980 – ум ҳини донишҷӯи курси сеюми шӯъбаи забони форсии факултаи шарқшиносии Донишгоҳи миллии Тоҷикистон буданам, дар тараддуди расмӣ гардонидани ҳуҷҷатҳо барои сафар ба кишвари Эрон будем ва чиптаҳои тайёраро аллакай фармоиш дода буданд. Хеле хуб дар хотирам мондааст. Дар кафедраи ҳарбӣ машғулият доштем. Ҳамин вақт роҳбари гурӯҳ бо намояндаи комиссариати ҳарбӣ ба синфхона ворид шуда, огоҳ намуданд, ки пас аз машғулият оҷилан бояд аз муоинаи тиббӣ гузарем. Ҳама ҳайрон мондем. Пас аз итмоми дарс 25 нафар аз муоинаи духтурон гузашта рӯзи дигар озими шаҳри Москва гаштем. Дар штаби генералии Қувваҳои Мусаллаҳи собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ ба курси тайёрӣ ҷалб гардида, пас аз даҳ рӯз бо тайёраи махсус ба шаҳри Кобули Афғонистон сафар намудем. Дар қароргоҳи мутахассисони Шӯравӣ мо – тарҷумонҳои ҳарбиро тибқи тақсимот бояд ба ҷузъу томҳои афғонӣ вобаста мекарданд. Дар қисмҳои ҳарбии афғонҳо мушовирон – мутахассисони ҳарбии Шӯравӣ фаъолият доштанд ва мо бояд ҳамчун тарҷумони ҳарбӣ бо онҳо ҳамкорӣ менамудем. Ҳамаи ҳамкурсон дар орзуи он буданд, ки дар худи Кобул фаъолият намоянд, зеро пойтахт нисбатан макони бехавф буд. Рӯзи тақсимот маълум гардид, ки аз 25 нафар танҳо ман ва 2 нафари дигар ба музофотҳои дурдаст сафарбар гардидаем. Дигар ҳамаи ҳамкурсон дар Кобул ва гирду атрофи он монданд. Он рӯзҳо вилоятҳои Қандаҳор, Ҷалолобод ва Ҳирот аз сангарҳои доғии Афғонистон ба шумор рафта, дар музофотҳои мазкур ҷангҳои шадид мерафтанд, дар ин бора тавассути воситаҳои ахбори умум иттилоъ доштем. Лекин чи илоҷ, аз тақдир ҷойи гурез нест. Ҳангоми парвози тайёраи ҳарбӣ аз болои шаҳру деҳоти Қандаҳор баръало мушоҳида кардан мумкин буд, ки дар ин вилоят ягон ҷойи обод намондааст. Ниҳоят тайёра дар майдони ҳавоии Қандаҳор нишасту пас аз як соат вориди қисми ҳарбӣ – полки артиллерии мудофиаи ҳавоӣ гаштем. Ман расо як сол дар ин полк ба ду нафар мушовирони ҳарбӣ Юрий Васильевич Яфаров ва Николай Николаевич Щигорцов тарҷумони ҳарбӣ будам. Мо бештар дар амалиёти ҳарбӣ қарор доштем. Рӯзҳои ид ва истироҳат афсарони афғониро ба меҳмонӣ даъват менамудем. Ҳар ҳафта дар клуб барои ҳарбиён намоиши кинофилмҳоро ташкил менамудем. Барои онҳо машғулиятҳои забономӯзиро созмон медодем. Бо сарбозон оид ба ҳаёти кишвари Шӯравӣ нақлҳо меоростем. Онҳо хеле кунҷков буданд. Дар бораи давлати Шӯравӣ тасаввуроти ноқис доштанд. Тадриҷан меҳру муҳаббати сокинони деҳа ва сарбозон нисбат ба мо меафзуд. Сокинони деҳа ба мо бо муаммоҳои гуногун муроҷиат менамуданд. Дар ҳолати зарурат беморонро ба синфхонаи ҳарбии Шӯравӣ интиқол медодем. Он солҳо вазъият дар шаҳр хеле муташанниҷ ва ҳолати санитарию гигиенӣ тоқатфарсо буд. Пас аз сипарӣ гардидани як соли таҷрибаомӯзӣ боз ду соли дигар дар Афғонистон ба сифати афсар хизмат намудам. Бо ҳукми тақдир ҳаёти ман боз дар шаҳри Қандаҳори “таърифӣ” гузашт. Бояд ёдовар шуд, ки на дар ҷойи кор – қисми ҳарбии корпуси пиёданизом ва на дар маҳали истиқомат ягон рӯзи оромӣ ҳукмфармо набуд. Гурӯҳҳои силоҳбадаст – муҷоҳидони афғон зуд – зуд манзили истиқоматии моро тавассути миномётҳо мавриди гулӯлаборон қарор медоданд. Ҳар лаҳза ба ҳаёти мо хавфу хатар таҳдид мекард. Дар давоми се соли хизмат як бор дар зиреҳпӯши ҳарбӣ ҳангоми таркиши мина контузия гирифтам ва ду бори дигар дар парвози вертолёти ҳарбӣ мавриди ҳамлаи қуввахои заминии душман қарор гирифта, тасодуфан ҷон ба саломат бурдаам. Шояд ба шарофати дуоҳои шабонарӯзии падару модарам…. Аз он рӯзҳои мудҳиш аллакай 44 сол гузаштааст ва ҷангу ҷидолу қатлу ғорат дар ин кишвари ҳамсоя ҳамоно идома дорад. Бинобар он шукри Истиқлол, Ваҳдати миллӣ, фазои сулҳу суботи кишвар ва сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти кишвар, Раиси муаззами Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мекунем, ки чунин Ватани зебо дорему дар оғӯши он кору зиндагӣ дорем. Акбар Маҳмудов – ҷанговари байналмилал, аъзои фаъоли ҳизбӣ

Рубрики
Асосӣ Мақола

БОБОҶОН ҒАФУРОВ: ИФРОТГАРОӢ- ПАДИДАИ ХАТАРНОК

   Ифротгароӣ аз ҷумлаи падидаҳое мебошад, ки барои амнияти миллӣ ва марзу буми ҳар як кишвари сулҳпарвар хатар эҷод мекунад. Кӯрдилоне, ки ба ҳизбу равияҳои хусусияти террористию экстремистидошта шомиланд, дониши казоии динию дунявӣ надоранд, моҳияти зиндагии худро дуруст дарк карда наметавонанд. Аз бедонишию зудбоварии онҳо истифода бурда, гурӯҳҳои таблиғгарии ифротиён онҳоро ба дом гирифта, гумроҳ сохтаю бо ваъдаҳои пулу моли калон ба ҳар роҳу восита ба майдони ҷанг бурда, ба куштани бародари мусулмони худ амр медиҳанд.

   Сокинони Тоҷикистон низ дар баробари дигар аҳолии кишварҳои ҷаҳон ин амали нангинро маҳкум намуда, дар атрофии  Пешвои миллатамон муттаҳид гардида, дастовардҳои давраи истиқлолиятро бештар дар байни аҳолӣ, хусусан ҷавонону наврасон ташвиқу тарғиб намуда, саъй мекунанд, ки ҳеҷ гоҳ  зиракию сиёсиро дар ҳимояи марзу буми ватан аз даст надиҳанд.Ҳамеша ҷиҳати пойдории сулҳу ваҳдат дар кишвари азизамон талош  меварзем.

   Имрӯзҳо дар аксар давлатҳои мусалмонӣ ҷангҳо идома ёфта, боиси харобӣ, ғорату дӯздӣ, куштору одамрабоӣ мегарданд.Чи хеле ки хонандаи азиз шумо аз матбуоти даври ва аз тариқ оинаи нилгун ва радио телефони мобили  интернет бохабар ҳастед, вақтҳои охир дар баъзе давлатҳо ҷанг рафта истодааст. Чӣ қадар гурезаҳою толибилмҳо сарсону саргардон. Ин ҳама иғвогариҳои найрагҳою дасисаҳои терорристҳост. Ҳамаи ин моро ҳушдор месозад, ки аз давлати осоиштаи худ, ки бо заҳматҳои шабонарӯззаи Пешвои миллатамон ба даст омадааст, шукрона кунем.

   Моро зарур аст, ки тамоми қувваю малака, донишу маҳорати худро ба бунёди ҷомеаи озод равона намуда, баҳри ҳаёти осоиштаи инсоният, тарбия намулани насли ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстӣ ва худшиносии миллӣ саҳми босазое гузорем.

 САРМУҲОСИБИ КИ ҲХДТ ДАР НОҲИЯИ БОБОҶОН ҒАФУРОВ – МУЛЛОЕВА Б.

Рубрики
Асосӣ Мақола

ХУҶАНД: АЗ ТЕРРОРИЗМ ВА ЭКСТРЕМИЗМ ҶАВОНОНРО БОЯД ҲУШДОР КАРД

АНДЕША: Имрӯзҳо ҳаргуна гурӯҳҳои ифротӣ ҷамеаро ба ташвиш оварда, алалхусус, ҷавононро бо ҳар гуна роҳу воситаҳо гумроҳ карда истодааст. Барои ҳушдор кардани ҷавонон аз тарафи ҳамаи мақомотҳо, донишгоҳҳову коллеҷҳо устодон ва шахсони муттасаддӣ корҳои фаҳмондадиҳӣ ва вохӯриву мулоқотҳо байни ҷавонон гузаронида истода бошанд, ҳам лекин бархе аз эшон фирефтаи суханҳои бардурӯғи гурӯҳҳои ғайриқонунӣ мешаванд ва оқибат пушаймон мегарданд. Терроризм ва экстремизм аз замонҳои пеш буд ва то ҳол вуҷуд дорад, танҳо ҳар нафар аз рӯи ақлу шуури худ бояд амал кард. Дар ҷомеаи имрӯза ҷавонони мо камтар ба маблағ рағбати зиёд доранд, аз ин рӯ чунин гурӯҳҳо бо ваъдаву ҳавасмандии зиёд ҷавоноро ба худ ҷалб намуда, ба гурғҳҳои ифротӣ шомил мекунанд. Мақсади ҳаргуна гурӯҳҳо аз ҷумла терроризм ва экстремизм бо ҳар роҳу восита халал расонидан ба Ватани тинҷу ором ва ҷорӣ намудани равияҳои хеш мебошад ва бо ин роҳ кӯшиш мекунанд ҷавони корҷу ва хоҳиши молу сарват мехостаро бо роҳи фиреб шомил гурӯҳи худ мекунанд. Аз ин лиҳоз ҷавонон бояд ҳушёриву зиракиро аз даст надода, ҳамеша роҳи дурустро интихоб намоянд, то ки ба зиндагӣ ва оянда хеш таъсири манфӣ нарасонанд.

Терроризм дар инкишофи таърихии инсоният ҳодисаи нав набуда, ҳанӯз аз замонҳои қадим ба ин усул қувваҳои гуногуни сиёсӣ ва ҷамъиятӣ барои ҳокимият талош дошта, даст ба зӯрӣ, даҳшат овардан ва тарсонидани одамон мезаданд. Қувваҳои гуногун террорро ҳамчун воситаи мубориза бар зидди рақибони хеш медонистанд. Ҳатто дар андешаҳои муҳаққиқони аҳди қадим, аз ҷумла Ксенофон террор дар мисоли воситаи самараноку мусбати мубориза бар зидди рақибон дониста мешуд. Аммо дар аҳди қадим мафҳуми «террор» дар маънои расмиаш истифода намегардид.

Дар шароити кунунӣ вазифаи ҳар як фарди ватандӯсту ватанпарвар, миллатдӯсту мусулмон, алалхусус ҷавонон, ки ҳамчун неруи асосии пешбарандаи ҷомеа маҳсуб меёбанд, аз он иборат аст, ки аз таълимоти гурӯҳҳои манфиатҷӯе, ки дини мубини исломро бо терроризм айният медиҳанд ва тундгароиро омили ҳифзи ислом муаррифӣ мекунанд, худдорӣ намоянд, зеро дар натиҷаи гароиш ба ин гуна ҳизбу ҳаракатҳои радикаливу террористӣ ҳам ҷони худро аз даст медиҳанд ва ҳам сабаби аз байн бурдани ҷони ҳазорон нафарони дигар мегарданд. Бояд ҳар як шаҳрванд, ҳар як фарди ин ҷомеа барои ҳифзи истиқлолият ва якпорчагии кишвар талош варзад. Зеро ояндаи халқу миллати тоҷикро бе мавҷудияти давлати миллии тоҷикон тасаввур кардан ғайриимкон аст.

Бузургтарин хизмате, ки мо дар ин ҷода анҷом хоҳем дод, ин пеш аз ҳама дар руҳияти худшиносӣ, дӯст доштани марзу буми кишвар тарбия кардани насли наврас аст. Зеро вазъи ҷаҳони муосир, қудратталабии давлатҳои абарқудрат аз ҳар як шаҳрванди бонангу ор тақозо мекунад, ки ҳушёру зирак бошад, ватанашро сидқдилона дӯст дорад.

 Барои пешгирии роҳи ҳаргуна рафторҳои номатлуб  падару модар, гирду атроф ва ҷамъият бетараф набошанд ва фарзанди худро ба роҳи дуруст тарбия намуда, баҳри соҳибмаълумот гардидани эшон назорати ҷиддӣ зарур аст. Ҷавононро ба роҳи  Ватандӯстиву ватанпарастӣ  равона намуда, ҷавобан ба ғамхории Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мухтарам Эмомалӣ Рахмон, ки  ҳамаи шароитҳоро фароҳам кардаанд, кӯшиш намоем бо баҳои хубу аъло таҳсилро идома диҳем ва соҳиби касб гардида, барои Ватани азизи худ хизмат карда бошанд.                      Имрӯз моро мебояд, Ватани азизу маҳбуби мо  – Тоҷикистонро ҳамчун миллату давлати куҳанбунёду соҳибфарҳанг дар арсаи байналмиллалӣ шинохтаву эътироф намудаанд. Дар ҳамин радиф бояд тазаккур дод, ки ин ҳама обрӯву нуфузе, ки кишвари мо мақоми ҷаҳонӣ пайдо намудааст, маҳз бо талошҳои пайгиронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба даст омадааст. Вазифаи мо он аст, ки поку бегазанд ин сарзамини аҷдодиро барои ояндагон мерос гузорем.

Назокат ЮСУФОВА,

 сармуҳаррири нашрияи “Шафақ”

Рубрики
Асосӣ Мақола

БОБОҶОН ҒАФУРОВ: ТАРБИЯИ ВАТАНПАРАСТӢ

    АНДЕША:Дар ҳама замон мавзӯи Ватан – Модар ва эҳтироми онҳо дар маркази таваҷҷуҳи ҷомеа ва яке аз иқдомҳои баландтарин дар такомули шахсияти комил буду ҳаст. Бодарназардошти муҳимияти ин масъала дар суханрониҳояшон Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид менамоянд, ки “…тарбияи ватанпарастӣ арзиши муқаддас буда, садоқатмандии шаҳрвандонро ба ватани хеш дар назар дорад ва танҳо шахси воқеан ватандӯст метавонад, дилсӯзона ва бо тамоми ҳастӣ ҳифзи амният ва ободонии ватани худро таъмин созад”.

   Маҳз дар мактаб дар ҷараёни дарс дар ниҳоди ҷавонон сифатҳои воло – ифтихори миллӣ, ватандӯстӣ, ахлоқу одоби миллӣ, поквиҷдонӣ, эътиқоднокӣ ва дигар арзишҳо парвариш ва  инкишоф меёбад.

   Имрӯзҳо муассисаҳои таълимӣ бо ташкили чорабиниҳои гуногун,  ба роҳ мондани вохӯриву мулоқотҳо, маҳфилҳои ҷолиби ҳарбию варзишӣ, фарҳангию мубоҳисавӣ, аз қабили ташкили боздиди хонандагони синфҳои болоӣ аз қисмҳои низомӣ, ташкили маҳфилҳои “Ватанпарвар”,  ”Муҳофизи Ватан”,  ”Ҳомии Ватан” ва боз тадбирҳои дигар барои ташаккули тарбияи ҳарбӣ – ватанпарварии насли ҷавон метавонад, заминаи муҳим гузорад. Умедворем, ки ҳар як ҷавонмарди кишвари азизамон, хизмат ба ватанро қарзи ҷавонмардии худ ҳисобида, барои халқу ватани худ хизматҳои шиста мекунад.

Негматҷонова С – мудири  шуъбаи таблиғот ва иттилооти КИ ҲХДТ дар ноҳияи Бобоҷон Ғафуров.

Рубрики
Асосӣ Мақола

ПАНҶАКЕНТ: ТОҶИКИСТОН, МО НИГАҲБОНИ ТУЕМ

Эй Ватан эй ҳадяи бе миннати Яздони пок, Ман ба домони намозият ибодат мекунам. Ҳифзи Ватан, ҳимояи манфиати давлат, таҳкими истиқлолият, амният ва иқтидори мудофиавии он вазифаи муқаддаси шаҳрванд аст. (Модаи 43 Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон) Ватан муқаддастарин вожае аст, ки вақте инсон ба забон мегирад камлимаи Модар пеши назар падид меояд.. Ватан ба сарамон дасти навозишкорона гузошта, барои идомаи зиндагӣ оғуш кушодааст. Ватан ифтихор, шаъну шараф ва сарвати бебаҳост. Ватан дар сарнавишти инсон ва расидан ба орзуҳои нек нақши бориз дорад, зеро агар Ватан озоду обод набошад ҳеҷ шаҳрвандаш зиндагии хуб дошта наметавонад. Вақте мо дар бораи ватандӯстӣ сухан мегӯем, пеш аз ҳама муҳофизати Ватан пеши назар меояд, ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба маврид қайд намудааст: «Барои насли наврас яке аз муҳимтарин мактаби обутоби ҳаёт хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи мамлакат аст. Маҳз дар ҳаминҷо ҷавонписарон шуҷоату мардонагӣ омухта, муқадастарин арзиши ҳаёт – дӯст доштан ва содиқона муҳофизат кардани хоки поки Ватани азизро ёд мегиранд!». Ҷавононро мебояд, ки аз мактаби наслҳои калонсол, сабақи ватандорию бунёдкориҳо омӯзем. Дӯстию рафоқат, ҳамкорию сабру таҳаммул, зиракии сиёсиву ҳусни тадбир, ватандӯстиву ватанпарастӣ, ифтихори миллӣ, донишандӯзиву худогоҳӣ бояд хислатҳои муҳимтарини мо ҷавонон бошад. Халқи тоҷик аз шумораи он халқиятҳое ҳаст, ки марзу буми худро хеле дӯст медорад ва барои ҳасти он ҷонисорӣ мекунад. Ватан ин ҳамон қаламравест, ки дар тулии ҳазорсолаҳо аҷдодони мо дар он сарзамин умр ба сар бурдаанд, бо як забон сухан гуфтаанд, шодию хурсандӣ, нолаю фиғон ва дарди дил кардаанд. Ватан ин ҳамон сарзаминест, ки ниёгони мо ҳар як ваҷаб хоки онро муқаддас шуморида, барои ҳифзаш бо душманони миллат ҷангидаанд, хун рехтаанд, дар роҳи ҳифзи нангу номуси хеш шаҳид гардидаанд ва дар он қаламрави меҳрпарвар, ки имрӯз Тоҷикистон ном дорад, ба хоби абадӣ рафтаанд. Имрӯз хизмат дар сафи Артиши миллӣ бояд қарзи виҷдон ва ҳаққи фарзандии ҳар як ҷавони далер бошад. Дар роҳи расидан ба ин сарзамини аҷдоди ҳазорон нафар шаҳидгаштаву ҳазорони дигар бедарак шудаанд. Соаташ расидааст, ки мо ҷавонони саодатманду хушиқболи ватанро зарураст ин биҳишти заминиро соҳиби кунем ва нагузорем, ки аҷнабие ба рӯи оинаи миллати мо санге занад. Ба рағми душманони нотавони ин Ватан, Ватанро дӯст бояд дошт, Ба ишқаш содиқ бояд буд. Ба хасу хори Ватан Ошиқ бояд буд… ВАТАНРО ДӮСТ БОЯД ДОШТ ! Шириншоҳ Нуруллоев – Роҳбари дафтари матбуоти Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар шаҳри Панҷакент

Рубрики
Асосӣ Мақола

БОБОҶОН ҒАФУРОВ: ПИРЯХҲОРО ҲИФЗ БОЯД НАМУД.

Яке аз ташаббусҳои беназири Пешвои миллат ин эълон намудани соли 2025 “Соли ҳифзи пиряхҳо” мебошад, ки ба манфиати тамоми инсоният нигаронида шудааст.

Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сабаби асосии тағъирёбии иқлимро дар обшавии босуръати пиряхҳо дар натиҷаи гармшавии глобалӣ маънидод карда буданд. Таъкид намуданд, ки мутаассифона, имрӯзҳо босуръат об шудани яхро дар Арктикаю Антарктида мушоҳида менамоянд. Сарвари давлат муҳтарам Эмомалӣ  Раҳмон  оид ба вазъи имрӯзаи пиряхҳои Тоҷикистон андешаронӣ намуда, таъкид  дошта буданд, ки обшавии пиряхҳои бузурги Тоҷикистон низ солҳои  охир зиёд ба назар мерасад. Ба маротиб гарм омадани вазъи ҳаво дар фасли тобистон боис ба обшавии азимтарин пиряхҳо дар ҷаҳон гаштааст, ки ин боиси нигаронӣ мебошад.

Пиряхҳо захираи асосии оби софи ҳар давлат ба ҳисоб меравад, аммо обшавии босуръати онҳо дар баробари зиёдшавии истеъмоли об, ки бо афзоиши аҳолӣ ва рушди иқтисодӣ вобастагӣ дорад, метавонад, ба оқибатҳои бағоят манфӣ оварда расонад. Ин ҳолатро Президенти мамлакат  ба дурустӣ  дарк карда, масъалаи ҳифзи пиряхҳоро ба миён гузоштанд, аз ҷониби ҷаҳониён дастгирӣ ёфт, ки ба ҷомеаи ҷаҳонӣ натиҷаи хуб медиҳад.

Пешвои миллат ҳамеша дар сиёсати худ масъалаи ҳифзу эҳтиёти обро ба миён гузошта, дастрасӣ доштани аҳолии ҷаҳонро бо оби тозаи ошомиданӣ яке аз рукнҳои оламу инсоният маънидод кардаанд. Ба ин хотир, чандин ташаббусҳоро дар сатҳи ҷаҳон доир ба рушди об пешниҳоди ҷомеаи ҷаҳонӣ сохтаанд, ки дастгирии ҳамаҷониба ёфтааст.

Аъзо фаъоли ҳизб дар ноҳияи Бобоҷон Ғафуров.