Рубрики
Uncategorized

Истиқлол: Донишандӯзӣ ва худшиносӣ алайҳи ифротгароӣ

            Мақола: Илму донишандӯзӣ инсонро аз вартаи бесаводӣ, ба роҳи камолот мебарад ва махсусан дар шароити имрӯза нафарони бетаҷриба ё аз донишу малака дур монда саргардон мешаванд ва бештар вақт дар чоҳи гумроҳӣ меафтанд. Ба ҳамин хотир бузургону аҳли илму адаби мо донишу ҳунаромӯзиро бештар ташвиқ кардаанд. Муҳаммад Ҳиҷозӣ мефармояд: «Ақл ба донишандӯзӣ агар бузург шуд, дил бад-ӯ таслим мешавад».

            Бояд ҳар як нафар узви дилсӯзи ҷомеа барои ҷалби ҷавонон ба тарзи ҳаёти солим, ба илму донишандӯзӣ, алалхусус ба худшиносиву меҳанпарварӣ кӯшиши беш аз пеш намояд.

            Имрӯз шоҳиди онем, ки як гурӯҳ найрангбозону туҳматбозон дар хориҷ санги маломат ба сӯи мо партофта, бо ҳаргуна иғво мехоҳанд шаъну шарафи миллат ва кишварро паст зананд ва дар ин маврид ба мо лозим то ҳарчӣ бештар байни насли наврасу ҷавон корбарӣ намоем, зеро  таъсиррасонии бемаврид ё гумроҳ кардан дар бештар вақт аз камтаҷрибагию камдонишии инсон сурат мегирад. Ва омӯзиши таърихи гузашта, ҷалби ҷавонон ба китобхонӣ, ба варзиш ва нишон додани роҳи росту муфид метавонад ононро аз вартаи гумроҳӣ бираҳонад. Муҳаммади Ҳиҷозӣ низ мефармояд: «Донишандӯзон аз ҳазор бало дар амонанд».

            Биёед барои бедории ватандӯстиву худшиносии насли бузургу ояндадор-ҷавонон кӯшиш намоем то эҳтиёҷ ба ҳарфу каломи пучи дасисабозон надошта бошанд.

            Охир аз дасисабозиву хиёнат дар тӯли таърих ягон нафар обрӯе пайдо накарда, балки ба  ҳамоқат гирифтор шудааст. Муҳаммадҳиҷозӣ дар ин маврид мефармояд, ки : «Хиёнат ба Ватан- зану фарзанд ва хешону дӯстонро ба душман фурӯхтан аст.»

            Ҷавононро алҳақ бояд ба донишандӯзӣ ва меҳандӯстӣ ҷалб намуд то дасти бераҳмонаи гумроҳиро нагиранд. Имрӯзҳо ин қаллобон мағзи сода кофта, бештар таъсиррасониашон чуноне ки дар боло гуфтам ба инсонҳои камтаҷриба мерасад ва дар ҷомеа бояд тариқи корҳои фаҳмонидадиҳӣ аз ин вартаҳои ноҷур бояд баъзе соддалавҳонро бираҳонем.

            Аҷиб он аст, ки  дар ҳар маъракаи умумиҷумҳуявӣ, ки дар кишварамон  баргузор мегардад, ин нокасон- М.Садриддин, М.Кабирӣ ва чанде дигарон даст ба  дасисабозӣ зада истодаанд.

            Имрӯз бо ҳар роҳу восита, махсусан тариқи шабакаҳои «Фейсбук», «Ютуб» ва дигар бо барномаҳои телвезионии «Ислоҳ –тв» «Садои мардум» ва дигар каналҳои ифротӣ маводу наворҳоро аз рӯи диди нокасона ва бӯҳтонсозонаи худ баҳо дода пешкаши мардум намуда итстодаанд.  Танҳо дар ин роҳ хирад, таҷрибаву дониш, меҳандӯстӣ ва садоқат ба ин марзи муқаддас-Тоҷикистон роҳи ин рубаҳонро гирифта истодаанд ва итминон дорем, ки мардуми сарбаланди кишвар тамоми фаъолияти ононро маҳкум менамоянд.

            Моро зарур аст, ки дар ҳар сухани ин афрод ҷавоби сазовор диҳем то рӯзҳояшон ба ҳирмон гузарад.

                                                                                              Раиси КИ ҲХДТ дар шаҳри Истиқлол  М.Ниёззода

Рубрики
Асосӣ

ИСТИҚЛОЛ: Дар ташкилоти ибтидоии «Фарҳанг»

ҷаласаи ҳисоботӣ-интихоботӣ доир гардид

Дар асоси ҷадвали баргузории маҷлисҳои ҳисоботӣ – интихоботии ташкилотҳои ибтидоии ҳизбӣ дар ташкилоти ибтидоии «Фарҳанг»  дар назди Кумитаи иҷроияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар шаҳри Истиқлол бо иштироки раиси Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар шаҳр М.Ниёззода маҷлиси ҳисоботӣ – интихоботӣ доир гардид.

Дар ҷаласа масъалаҳои ҳисоботи ташкилоти ибтидоии ҳизбӣ оид ба ҷамъбасти натиҷаҳои фаъолият дар давраи аз моҳи июни соли 2021 то моҳи июни соли 2022 ва вазифаҳо барои фаъолиятии минбаъда, тасдиқи нақшаи фаъолияти нимсолаи дуюми ташкилоти ибтидоӣ,  интихоби раис ва раёсати ташкилоти ибтидоӣ, интихоби вакилон ба Конференсияи ҳисоботӣ – интихоботии Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар шаҳри Истиқлол мавриди баррасӣ, интихоб ва дастурдиҳӣ қарор гирифт баргузор гардид.

Маҷлиси ҳисоботӣ – интихоботиро раиси ташкилоти ибтидоии «Фарҳанг» оғоз бахшида, рӯзномаи маҷлиси ҳисоботӣ – интихоботии ташкилоти ибтидоиро тасдиқ намуд. Аз рӯи масъалаи якуми рӯзнома раиси ташкилоти ибтидоӣ оид ба ҷамъбасти натиҷаҳои фаъолият дар давраи ҳисоботӣ аз моҳи июни соли 2021 то моҳи июни соли 2022 ва вазифаҳо барои минбаъда ҳисобот дода, зикр кард, ки ташкилоти ибтидоӣ  фаъолияти худро тибқи дастуру ҳидоятҳои созандаи Раиси муаззами Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, Кумитаи иҷроияи вилоятӣ ва шаҳрии ҳизб ба роҳ монда, дар ин муддат сатҳу сифати фаъолияти ҳизбӣ, масъалаҳои ташкили интизоми дохилиҳизбӣ ва қабули босифати узвият ба аъзогии Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон баланд бардошта шуд.

Инчунин, ҷиҳати дар амал татбиқ намудани барномаҳои ҳизбию давлатӣ, ки ба соҳаҳои сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоии ҳаёти ҷомеа ва махсусан соҳаи фарҳанг нигаронида шудааст. Сипас ду нафар ба музокираи ҳисобот баромада, фаъолияти ташкилоти ибтидоии «Фарҳанг»-ро дар давраи ҳисоботӣ қаноатбахш арзёбӣ намуданд.

Баъдан, раиси Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар шаҳр Ниёззода Муҳаммад Ниёз оид ба боз ҳам беҳтар намудани фаъолияти дохилиҳизбӣ, ҷалби бештари кормандон ба сафи ҳизб, роҳ надодан ба зиёдаравию хурофот, тарбияи ватандӯстии ҷавонон, муосидат намудан дар мушкилоти ниёзмандон ва дигар масъалаҳои муҳимми рӯз таъкид намуданд.

Аз рӯи масъалаи дуюм М.Ниёззода вобаста ба масъалаи интихоби раиси ташкилоти ибтидоӣ суханронӣ намуд. Бо пешниҳоди аъзои ҲХДТ Наргиза Раззоқова аз нав раиси ташкилоти ибтидоии ҳизбии мазкур интихоб карда шуд.

Оид ба масъалаи интихоби вакилон ба Конференсияи ҳисоботӣ – интихоботии Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар шаҳри Истиқлол зикр гардид, ки мутобиқи муқаррароти тасдиқгардида, аз ташкилоти ибтидоии мазкур 1 нафар вакил ҷиҳати иштирок дар Конференсия бояд интихоб карда шавад. Бо пешниҳоди аъзоёни ҳизб 1 нафар фаъолон ҳамчун вакил интихоб карда шуданд. Бояд қайд кард, ки дар рафти маҷлис аз рӯи дигар масалаҳои зикршуда, қарорҳои дахлдор қабул карда шуд.

Ҳамзамон М.Ниёззода доир ба   масъалаи  иҷрои нақшаи обуна ба рӯзномаҳои «Минбари халқ» ва «Сухани халқ», ки ҳамасола ташкилоти ибтидоии «Фарҳанг» яке аз аввалинҳои шуда иҷро намуд изҳори миннатдорӣ баён намуда, бо итминон қайд карда шуд, ки соли равон низ ин иқдом  саривақт роҳандозӣ хоҳад шуд.

Рубрики
Асосӣ Мақола

Мақоми роҳбарӣ дар шароити кунунӣ

АНДЕША: Мо имрӯзҳо аз вазъияти мушкили сиёсии  дар Ҷаҳони мутамаддин рӯйи коромада бохабарем ва дида истодаем, ки дар бархе аз кишварҳо тамоюлҳои ба ном демократӣ рӯи кор омада, ҳамзамон бо истифода аз “дастгириҳо”-и давлатҳои абарқудрат чи корҳое шуда истодааст. Бояд қайд кард, ки дар ин маврид тибқи таҳлили сиёсатшиносон ҳадаф ва мақсадҳои баъзе кишварҳои “дасти дароз дошта” то ҳадде ноором сохтани вазъ дар мамлакатҳои хурдтар ба назар мерасад ва ҳоло ҳам собит аст, ки ин кӯшишҳо танҳо барои ба даст овардани  замин, сарват ва асосан қудратталабӣ маҳсуб меёбад. Дар натиҷа, талаботҳо ва хостаҳои  басо қобили ҳокимияти халқ ба вуҷуд омадаанд, ки мо дида истодаем.

Дар мисоли қавӣ мо метавонем вазъияти имрӯзаи Украина ва чанде аз дигар кишварҳо, аз қабили  Қирғизистон ва Гурҷистон, ки солҳои пешин ба вуқуъ омада буданду ҳанӯз солҳои сол идома доранд, мебошад. Масалан чунин “инқилобҳо” дар Қирғизистон,  даҳсолаҳост идома ёфта истодаанд ва оқибатҳои он ба мо маълум аст. Дар ҳамон сол дар аввал ҳудуди ду ҳазор нафар ба кӯчаҳои Бишкек баромаданд, даргириҳо бо пулис дар кӯчаҳои шаҳр идома ёфт, эътирозгарон дарвозаҳои қароргоҳи раисиҷумҳур ва ҳукуматро шикаста  сӯи бино сангборон карданд. Дар як рӯз шумораи шаҳрвандони дар беморхона бистаришуда 130 нафарро ташкил додааст.  Ҳамзамон метавонем, ки  ба мисоли чун “инқилоб” –и дигар кашмакашиҳои  моҳи ноябри соли 2003 дар Гурҷистонро пешниҳод намоем. Пайи ин инқилоб роҳбари кишвар истеъфо доду Михаил Саакашвилӣ ба ин мақом омад ва оқибат боз ҳамон инқилоб ташкил гардид ва Саакашвилӣ аз сари ҳокимият ронда шуда, зиндон карда шуд.  Саакашвилӣ аз соли 2004 то 2013 раисиҷумҳури Гурҷистон буд. Пас аз тарки мақом алайҳи ӯ чанд парвандаи ҷиноӣ боз шуд. Худи сиёсатмадор онҳоро ангезаи сиёсӣ хонда, кишварро тарк намуд. Соли 2015 шаҳрвандии Украинаро гирифт ва раҳбарии вилояти Одессаро бар дӯш дошт, аммо пас аз як сол раисиҷумҳури вақти кишвар Петро Порошенко ӯро аз мақоми волӣ барканор ва баъдан аз шаҳрвандӣ маҳрум ва дар соли 2018 аз кишвар хориҷ кард. Президенти феълии Украина Владимир Зеленский як моҳ пас аз интихоб шуданаш дар моҳи апрели соли 2019 шаҳрвандии Саакашвилиро барқарор кард ва баъдан ӯро раиси Кумитаи иҷроияи ислоҳот таъйин кард. Чанде пас  Саакашвилӣ ба кишвараш баргашту зиндонӣ шуд. Ин нишона ва оқибати ташкили даргириҳои сиёсӣ аст, ки чандсолаҳост дар Ҷаҳон идома дорад.

Дар чунин вазъият  дар ҳар як кишвар  бояд роҳбаре бошад, ки бо дарки ин чандандешиҳои сиёсӣ ва қудратталабии абарқудратҳо  дар кишвараш барои ҳифзи арзишҳои милливу давлатӣ чун ваҳдати комил ва амнияту осоиштагӣ талошҳои пайваста намояд.

Коршиносон ба хулосае омаданд, ки роҳбари муваффақ бояд дорои 4 хусусияти калидӣ бошад, ки дар модели сиёсати идоракунӣ дар давоми тадқиқот таҳия шудааст,  ин қобилияти пешгӯӣ кардан, суръат бахшидан ба рушди ҳама самт, эҷоди сиёсати шарикӣ бо дигар кишварҳо ва эътимод бахшидан ба халқ мебошад.  Ва ҳақиқатан ҳам дар фаъолияти ватанпарваронаи Президенти маҳбуби кишварамон ин нишонаҳо чун самти асосии фаъолият собит шудаанд. Махсусан агар дар алоҳидагӣ ин чор хусусиятро баҳо диҳем чунин аст:

1.Қобилияти пешгӯи кардан

Аз давраи оғози фаъолият Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон доир ба хатари минбаъдаи ҳизбу ҳаракатҳои террористӣ ба ҷомеаи ҷаҳонӣ,  то ҳатто аз минбарҳои умумиҷаҳонӣ пешниҳоди   пешгирӣ ва мубориза алайҳи ифротгароиро пешкаш намуда буданд. Имрӯзҳо ин масъала дар ҳадди таваҷҷуҳи ҷаҳониён қарор дорад. Ё пешгӯияшон доир ба масъалаҳои дигар аз қабили захираи маводҳои ғизогӣ, тезу тунд гардидани муносибатҳо ва дигар масоил.

2. Суръат бахшидан ба рушди ҳама самт

Эълони намудани 4 ҳадафҳои стратегӣ, аз қабили  раҳоӣ аз бунбасти коммуникатсионӣ, расидан ба истиқлолияти комили энергетикӣ, таъмини амнияти озуқаворӣ ва саноатикунонии босуръати кишвар , ки  натиҷааш имрӯзҳо ободӣ  ва осоиштагӣ дар кишвар ва ҳаёти мардум возеҳ аст ба ин хосият пайванди ногусастанӣ дорад.

3.Эҷоди сиёсати шарикӣ бо дигар кишварҳо

Ҷумҳурии Тоҷикистон ба шарофати сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тавонист дар даврони истиқлол на танҳо равобити судманд бо ҷаҳони хориҷ барқарор созад, балки бо пайдо намудани равиши хоси дипломатияи худ, ки бар ҳифзи манофеи миллӣ ва эҳтироми арзишҳои умумибашарӣ асос ёфтааст, ҳамчун як кишвари фаъол ва таъсиргузор дар ҳалли масоили глобалӣ шинохта шудааст. Яке аз натиҷаҳои он Тоҷикистон бо роҳбарии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон муаллифи чор ташаббуси бузургест, ки дар сатҳи ҷаҳонӣ амалӣ шудан доранд: «Соли байналмилалии оби тоза, 2003», Даҳсолаи байналмилалии амалиёт «Об барои ҳаёт, 2005-2015», «Соли байналмилалии ҳамкорӣ дар соҳаи об, 2013» ва  Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор, 2018-2028» мебошад.

4.Эътимод бахшидан ба халқ

 Масъалаи дигаре, ки метавон ба хосияти чорум пайванд дод, ин мардумӣ будани Сарвари халқпарвар Эмомалӣ Раҳмон аст. Халқро пояи давлатдории хеш донистан, эътибор ба хурду бузурги кишвар, суҳбати самимӣ бо мардум, ташриф ба нуктаҳои дурдасти Ватани азиз-Тоҷикистон нишонаи инсондӯстии ин марди шариф аст ва ин ҳадди эътибор бояд афзоиш ёбад.

Пешвои миллат, Раиси Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз замони  масъулияти давлатдориро ба ӯҳда доштанашон некбин буданду ҳастанд ва бар иҷрои ҳадафҳои ояндасозу ободкоронаашон  камари ҳиммат баста, имрӯз бар хурду бузурги кишвар муҳтарамтар ва маҳбубтар гаштаанд.

Муҳим аз ҳама, Пешвои миллат дар давраи фаъолияти хеш ба ҳайси Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон тавонистанд барои таъмини амнияти миллӣ, сулҳу суббот, муттаҳидии миллат, рушду инкишофи анъанаву суннатҳои нек ва фарҳанги миллӣ камари ҳиммат банданд ва имрӯз ин арзишҳо дар кишварамон ҳукмфармо ҳастанд. Метавон қайд кард, ки рушди ҳамаҷонибаи тамоми соҳаҳо ва зиндагии шоистаи мардум дар сурати мавҷудияти арзишҳои номбаршуда ба миён меояд. Яъне авваллан ва умдатарин масоили ҳаёт оромӣ ва суббот аст.

Бояд қайд кард, ки  дар шароити кунунӣ зимоми давлатро бар ӯҳда доштан, дар имрӯза шароити бисёр мушкил, ки дар саросари кураи Замин бархӯрдҳои манфиатҷӯёна ва нақшаҳои пасипардагӣ мавҷуд ҳастанд  танҳо таҷриба, малакаи кордонӣ, сиёсати  дурбинона, оқилона ва хирадмандонаи Пешвои миллат дар ин миён ҳамчун намунаи олии давлатдорӣ зарурист ва эътимод ба ояндаи дурахшони кишвар ба фаъолияти созгори ин фарзанди фарзонаи халқ пайванди ногусастанӣ дорад.

                   М.Ниёззода, Раиси КИ ҲХДТ дар шаҳри Истиқлол

Рубрики
Мақола

Истиқлол: Ваҳдати миллӣ- дастоварди кишварсоз

Мақола: Қаблан дар маводҳо, ки дар васфи озодиву ваҳдату сулҳ таҳия шуданд арз доштем, ки аввалин ва маҳбубтарин дастовард барои миллати тоҷик ба даст омадани Истиқлолияти давлатӣ мебошад ва ин муқаддасот дар сатри аввали арзишҳои умумимиллӣ ҷойгоҳи аъло касб кардааст. Дар ин маврид Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид намудаанд, ки: «Тайи даврони соҳибистиқлолӣ миллати куҳанбунёди мо бо таҷрибаву собиқаи давлату давлатдорӣ марҳалаи тақдирсози расидан ба сулҳу ваҳдати миллиро паси сар кард ва дар шоҳроҳи амалӣ намудани нақшаҳои азими созандагӣ, ки ҳадафашон бо тақдири наслҳои имрӯзаву оянда пайванди мустақим дорад, қадамҳои устувор гузошт.»  Дар ҳақиқат истиқлолият ва озодӣ барои миллат ва рушди ҳамаҷонибаи он, худшиносӣ ва худогоҳӣ мусоидат намудааст. Имрӯзҳо мо дида истодаем, ки  дар таърихи идораҳои давлатҳои дунё кам нестанд миллат ва халқиятҳое, ки барои ба даст овардани озодии давлатӣ кӯшиш намуда истодаанд, вале ин барояшон муяссар нагаштааст. Мисоле метавон аз каталонҳо, курдҳо, оғузҳо ва дигар миллатҳоро овард.

Марҳилаи баъди ба даст омадани  Истиқлолияти давлатӣ каме душвортар барои миллати тоҷик арзи ҳастӣ кард,  зеро дар ин миён ҷанги шаҳрвандӣ таҳмил шуд.  Ҷанги шаҳрвандӣ мардумро пароканда карда ба ягдигар душман сохт ва махсусан хатари нестшавии давлати тоҷикон пеш омада буд, ки борҳо Пешвои миллат дар ин маврид суханронӣ намудаанд: «Ваҳдати миллӣ ҳамчун падидаи нодири даврони соҳибистиқлолии кишвар барои сарҷамъ намудани миллати дар ҳоли парокандашавӣ қарордоштаи тоҷик ва аз вартаи нестӣ раҳоӣ бахшидани давлати навини тоҷикон нақши басо бузургро иҷро кард.» Ба ҳамин хотир ваҳдати миллиро метавон дастоварди кишварсоз номид.

            Ростӣ тоҷикистониёнро ваҳдати миллӣ ба ҳам овард, сарҷамъу муттаҳид кард ва мардум бо умеди ояндаи дурахшон, бо истифодаи иродаи қавии якдигар қадамҳои устувор гузоштаанд. Ин аст азми азими халқи бузургвори мо! 
            Рисолати муттаҳидӣ низ дар таърихи инсоният ҳамчун падидаи рушд барои расидан ба ҳадафҳои созандаву нек мусоидат намудааст. Зеро парокандагӣ ҳамешагӣ низоъро тавлид кардааст ва дар кишваре, ки махсусан ба  арзишҳои ҳамдиливу муттаҳидӣ эҳтиром надоранд он ҷо ҷангу ғурбат ҳамешагист. Арасту низ андешаи худро бобати масъалаи ҷудоихоҳӣ баён намудааст:  “Ҷудогона, мо заифтар ба назар мерасем ва дар бештари вақт моро бо ин аҳвол шикаст медиҳанд, аммо агар инсоният муттаҳид бошад ба як воҳиди ягона табдил ёфта,   тавоно мегардад.”
 

Аз забони шоир Сафар Аюбзода оварданиям, ки чунин ишора дорад:

                                                     Меҳр гар дорему сулҳу дўстӣ,

                                             Мурғи хушбахтӣ шавад ҳамболи мо.

Ба ҳамин хотир ваҳдати миллӣ, муттаҳидӣ, сулҳу субот ва амният барои мо муқаддас бояд бошад. Зеро мо бе ин арзишҳо комил нестем. Ифтихор бояд дошта бошем, ки чунин арзишҳо насиби моён гаштааст. Ва боиси қайд астт, ки дар ба даст овардани ин  муқаддасот нақши Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон  асосӣ аст. Зеро фарзанди фарзонаи миллат бо дарк ва фаҳмиши  оқилона ва меҳанпарваронаи хеш барои ба даст овардани ин неъматҳои ноёб кӯшидаанд. Шоир Алимуҳаммад Муродӣ гуфтааст:

Буд киштии тақдири Ватан саргардон,
Дар баҳри ҳаводиси балову тӯфон .
Сад шукр ба бандари наҷоташ овард,
Чун ҳазрати Нӯҳ Эмомалии Раҳмон.

       Ё дар васфи ваҳдат устод Ҳақназар Ғоиб чунин сароидаанд:

Ба тан пӯшед, ёрон, ҷомаи идонаи ваҳдат,
Шароби арғувон нӯшед аз паймонаи ваҳдат.
Чунон оред меҳри дил ба якдигар ба солорӣ,
Ки ҳар як хонаи тоҷик гардад хонаи ваҳдат.

         Бигзор ваҳдати сартосарӣ дар кишвари азизи мо ҳазорсолаҳо ҳукмфармо бошаду халқи тоҷик муттаҳиду сарҷамъ ва ҳамеша хушнудию хурсандӣ ба коми дили ҳамаи пиру барнои Тоҷикистони азиз бошад.

      М.Ниёззода Раиси КИ ҲХДТ дар шаҳри Истиқлол

Рубрики
Мақола

Табиатҳои пастар андешаашон ҳам пастар аст

Г. Белинский гуфтааст: “Барои табиатҳои пасттар ҷиҳати интиқом додани андешаҳояшон бо роҳи партофтани ифлосии нуқтаи назар ва андешаҳои бад заруртар амале нест ва ин нуқтаи назарро онон мутаассифона муқаддас ва бузург меҳисобанд”.

Ба ҳамин хотир, моро зарур аст, ки на барои ошӯби мағзӣ бо ин нохалафон, балки ба ҷомеа дурустии вазъро бояд фаҳмонем ва дар ин миён гуфторе ҳам кор диҳад – чун саг маро газад ман ин ҳайвонро нахоҳам газид, зеро ин рафтор нооқилона аст ва баръакс барои муолиҷа кӯшиш менамоям то саломатии хешро хуб намоям.

Махсусан аксаран вақт суҳбати гурӯҳҳои нохалафро мебинӣ ва ва андешарониҳояшонро мешунавӣ боис ба оне мешавад, ки танҳо ба онҳо аҳамият намедиҳӣ ва гомҳои устуворро ба пеш меандозӣ. Бешак ба онҳо мубоҳиса кардан низ нашояд, зеро фаҳмишу дарки онон, чуноне, ки Унсурулмаолии Кайковус гуфтааст, зеҳни инсонро хароб ва кунд месозад. Марк Твен низ фармудааст: “Ҳеҷ гоҳ бо аблаҳон мубоҳиса накунед, зеро Шумо ба сатҳи онҳо меравед ва ақидаҳои шуморо муҳокимаҳои ин тоифа несту нобуд мекунад”. Ман инҷо нуктаи назарро ба хотири он нагуфтам, ки дастҳо кушода нишинем то бар сари мо бароянд, вале мубориза ба таври баръакс, яъне бо онон не, балки бо мардум сару кор гирифтан лозим то мағзи мардумро нашикофанд.

Дида истодаем, ки дар хориҷи кишвар ин тоифа даст аз ҳизби террористии наҳзат шустанду паймони миллӣ, гурӯҳи 24 ва дигар ташкилотҳо таъсис доданд ва ҳамарӯза бо барангехтани кинаву адоват нисбати роҳбарияти азизи кишвари мо ҳамагӣ дарафтодаанд. Гуё мақсадашон “дилсӯзӣ” ба миллат аст. Асло не! Ҳокимиятро ғасб кардан ва ахиран ба миён овардани таҳаввулот аст, ки мо дарси зиндагӣ аз ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ гирифтаем, ки таъсираш кунун низ мондааст. Ба ҳамин хотир хонандагони азиз бояд донем, ки ин тоифа мақсади хароб кардану худ кайфияташ диданро доранд, ки ноҷавонмардона аст. Ин гуна одамонро А. Балзак чунин гуфтааст: “Одамоне ҳастанд, ки ба сифр монанданд ва ҳамеша барои зиёд шудан пеш ё паси дигар арқом ҷой мегиранд”, ки дар ҳақиқат чунин аст. Фалсафаи ин афрод ва гурӯҳҳо аз азал чунин буд ва мемонад, ки пушти абарқудратҳо ва манфиатхоҳон руст мешаванд.

Инҷо мехоҳам қайд намоям, ки агар ба маводу мақолаҳо ё наворҳои ин гурӯҳҳо бингаред, дар бештар вақт аз иқдомҳои шоистаи мо ҳарфи муқобил мезананд. Пешаи худ медонанд ба боварии мардум тариқи ин хабарҳо ва туҳматҳо ворид шаванд, бештар вақт ба мағзи инсонҳо дар ҳозира замона воҳимаҳо кор мегиранд ва фалсафаи фаъолияти ин тоифаро мехостам бо гуфтаи Ҷ.Свифт муайян намоям, ки он чунин аст: “Кирмҳо бештар одати ҳуҷум ба меваҳои ширин ва беҳтаринро доранд”, ки ҳамин аст.

Аҷибаш он аст, ки аксари суҳбатҳои ин афрод пуч аст ва танқидашон аз хости худашон нест, аблаҳакеро баландгӯяк медиҳанду ба навор мегиранд ва ба ҷайбаш чизе мехаланд, ки бояд боз ояд, баромадҳо ба наттоқон ва дониши онон мувофиқ нест ва бо ғазаб сухан мегӯянд, ки хоси донишмандон нест. Дар ин миён моро мебояд, ки муттаҳид шавем ва арзишҳои миллию давлатиамонро ҳифз намоем.

Баъд киҳо мемонанд бо буҳтону балвову дигар хостаҳои манфурашон, худатон медонед.

                                                                                             Раиси Кумитаи иҷроияи ҲХДТ дар шаҳри Истиқлол   М.Ниёззода

Рубрики
Асосӣ Мақола

ИСТИҚЛОЛ: Ҷанг киштии тақдири ҳар сарзаминеро саргардон кард ва таърихи ҳар миллат онро собит кардааст

МАҚОЛА: Чандест ҳаводиси рӯйи олам, махсусан даргириҳо байни Руссия ва Украинаро мебинаму ёдам аз давраҳои ҷанги шаҳрвандӣ дар кишварамон меояд, ки он замон ҳам вайрониву дигар харобахо кишварро забт карда буд. Агар ба асрхои аср бингарем ҷанг ҳамеша ба мулке зарар овардаву пояи иқтисодиёт, маънавиёт ва ҳама хостаҳои инсонҳоро заифу норафшан мегардонад. Таърих собит намудааст, ки аз даҳшати ҷанг ҳатто беҳтарин намояндагии илму адаб хоки Меҳани азизи хешро тарк намудаанд ва дар мулки дигар ҷон ба Ҷонофарин супурдаанд. Бузурге фармуда:

Монд дар зери уқубат ҳама ахли маънӣ,

Аз фироқи ватану к-аз ҳамагӣ ҷангу ҷадал.

Оре, ҳамин ҷанг буд, ки калламанораҳо аз сари одам сохтанд, китобхонаҳо сӯхтанд, беҳтаринҳоро куштанд, хоссатан аҳли илму маърифатро. Дар Ҷанги хонумонсӯз дар кишварамон душманони миллат даст ба куштори олимону донишмандон заданд. Ин ишораи куштани олимон дар сафҳаи таърих борҳо ба анҷом расидааст ва асли он нест намудани роҳнамоён ва идораи мардуми оддӣ, ки ба ҳеҷ ваҷҳ амалӣ нагардидааст, зеро ҳамешагӣ, дар ҳар қарн модари бузурге фарзанде ба дунё оварду тарбия кард, ки ҷойгузини дигарон гашт. Дар Тоҷикистони азизи мо низ ҳамон гумону нақшаҳо амалӣ гардиданд, вале ин аҳриманҳо ба ҳадди охири нияташон нарасиданд, зеро асли бадӣ оқибат надорад.

Дар кишвари азизи мо замоне, ки истиқлолият ба даст омад, ки муқаддасоти арзишмандтарин дар таърихи нави тоҷикон маҳсуб меёбад баъзе гурӯҳҳои хунхор бо ниятҳои муғризона тавонистанд миёни мардум шӯр андохтанд. Аммо мардуми мо он замон, ки аз озодии хеш на онқадар қабули хуб доштанд ба тезӣ дар роҳи ҷанг афтоданд. Ҳамзамон сокинони кишвар, ки кунун аз идораи давлатӣ тамоман дигар ба озодӣ саф кашида буданд барояшон низ каме гарон буд. Мутаассифона анамин фазои холӣ, саргардонии мардум ва муаммоҳоро инсонҳои бадкор истифода бурданду ҳоло ҳам ин таҷриба дар Ҷаҳон роиҷ ҳаст.

Истиқлолиятро мо хуб дарк накардем, бар замми он ифротиҳо мехостанд мардумро ба сӯи доми тазвири хеш кашанд. Тавонистанд қисме аз аҳолиро бо номи Ислом ба гурӯҳҳо кашанд. Магар Ислом дини тарбия барои инсонҳо нест ё танҳо дини шахсии баъзе афрод, ки бар коми худ он замон истифода мекард. Худо гуфтану ракета омода кардан, дин гуфтану омода намудани террористон, дин гуфтану бераҳмӣ болои мардум, дин гуфтану дигар инсонҳоро то ҳатто инсон нашуморидан, дин гуфтану мардумро ба гурӯҳҳо кофару мусалмон, «вовчик»-у «юрчик» тақсим кардан магар беинсофӣ нест.? Рафтори ин тоифаро аз забони шоире, ки хуб гуфтааст, чунин баҳо медиҳем:

Аз худнашиносон маталаб дидаи ҳақбин,

Ҳақро чӣ шиносад зи худ бехабаре чанд.

Бо талошҳои шабонарӯзии Ҳукумати мамлкат, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва халқи бонангу номуси Тоҷикистон оғози сулҳу ваҳдати комил дар кишвар бо имзо гардидани Созишномаи истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар соли 1997, 21-уми июн дар шаҳри Маскав раҳнамун шуд ва роҳи наҷоти миллатро метавон аз он рӯз хонд. Яъне барои мардум сулҳу ваҳдати миллӣ дарси ватандорӣ ва худшиносӣ омӯхт ва мо баъдан дарк кардем, ки Истиқлолият ба маънои томаш чист. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ин роҳи худшиносии миллат дар давраи нав нақши калидӣ доранд. Аз Арасту рӯзе шогирдаш мепурсад: Шахси саховатманд кист? Арасту мегӯяд: Шахси саховатманд он касест, ки ба инсонҳо дар вақти заруриашон хости заруриашонро медиҳад. Бешак, дар анаҳамон рӯзҳои вазнин ба миллат таъмини ваҳдату сулҳу осоиштагӣ ба ком буд.

Оғози рушди мамлакат низ аз Ваҳдати миллӣ сарчашма гирифтааст ва баракат дар рӯзгори мардум низ аз он рӯзҳо. Гузаштагон низ гуфтаанд, ки неъмат аз муттаҳидӣ ва сарҷамъӣ зиёда мегардад. Арасту низ гуфтааст, ки «Коинот мекӯшад, ки чизеро, ки мо мехоҳем, ба мо бидиҳад, вақте ки мо муттаҳид ҳастем.”

Имрӯзҳо низ якчанд тоифа гумроҳон аз хориҷи кишвар истода, тинҷиву осоиштагӣ дар ин марзубуми муқаддасро дидан намехоҳанд. Ҳамарӯза бо барномаҳои мухталиф баромадҳои муғризона намуда, дасисабозӣ ва туҳматбофӣ доранд. Анаҳамин гуна кӯрдилон буданд, ки баъди ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ дар кишвар мардумро ба роҳи бад кашиданд. Имрӯза амалҳояшон боз идомаи ҳамон ҳаромкориҳояшон мебошад.

Аммо намедонанд, ки мо мардуми сарбаланди Тоҷикистони азиз дигар он мардум нестем ва сулҳу суботи комил, тинҷию амонӣ ва хушу хурсандии сокинонро ба ҳеҷ ваҷҳ аз даст нахоҳем дод ва барои пойдории Тоҷикистони соҳибистиқлол мубориза хоҳем бурд.

Ваҳдатат поянда бод, Тоҷикистони азиз!

Б. Некхоҳ

Рубрики
Асосӣ

ИСТИҚЛОЛ: Конференсия доир гардид

Имрӯз дар толори мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии шаҳри Истиқлол Конференсияи 23 –юми ғайринавбатии Кумитаи иҷроияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар шаҳри Истиқлол баргузор гардид.

Дар кори Конференсия и.в. Раиси шаҳри Истиқлол  Қаюмҷон Маҳмудзода  ва намояндаи КИ ҲХДТ дар вилояти Суғд, сармуҳаррири рӯзномаи вилоятии «Сухани халқ» Абдусабури Абдуваҳҳоб иштирок намуданд.

Дар Конференсия масъалаҳои пешбарии номзад ба вакилии Маҷлиси вакилони халқи вилояти Суғд аз ҳавзаи интихоботии «Истиқлол-30»  ва  ба Маҷлиси вакилони халқи шаҳр аз ҳавзаҳои интихоботии “Гулистон-2” ва “Ободкор-28” ба ҷойи вакилони хориҷшуда мавриди баррасӣ ва пешниҳод қарор гирифт.

         Кумитаи иҷроияи Ҳизби Халқии Демкоратии  Тоҷикистон дар шаҳр номзадии и.в. Раиси шаҳр Қаюмҷон Маҳмудзодаро  ба вакилии Маҷлиси вакилони халқи вилояти Суғд аз ҳавзаи интихоботии “Истиқлол-30” ва маҷлиси маҳаллии вакилони халқ пешниҳод кард.

         Ҳамзамон номзадии дигар аъзои фаъоли ҲХДТ ба вакилии Маҷлиси вакилони халқи шаҳр аз ҳавзаи интихоботии “Ободкор-28” пешбарӣ карда шуд.

         Рафти пешбарии номзадҳо фаъолони ҳизб дар шаҳр баромад намуда, таъкид доштанд, ки ба таври ҳамешагӣ ва тибқи дастури бевоситаи Пешвои миллат, Раиси Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нафароне ба ҳайси  вакил пешниҳод мегарданд, ки дар ҷомеа обрӯю иззат доранд ва барои рушди соҳаҳои мухталифи хоҷагии халқ, алалхусус дар хизмати софдилона ба халқу Ватани азиз камари ҳиммат бастаанд.

         Сипас иҷрокунандаи вазифаи Раиси шаҳр Қаюмҷон Маҳмудзода ва намояндаи КИ ҲХДТ дар вилояти Суғд, сармуҳаррири рӯзномаи вилоятии «Сухани халқ» Абдусабури Абдуваҳҳоб баромад намуда, қайд карданд, ки Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон ҳамчун зодаи даврони Истиқлолият дар зарфи 28 соли фаъолият дар фазои сиёсии кишвар мақоми бузургро соҳиб шуда, ҳамчун ҳизби пешсаф  бо сарварии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон маҳбуби халқ гардид ва бо итминон таъкид доштанд, ки кумиҷроияи шаҳрӣ дар оянда ҷиҳати фаъолияти муассир ва самаранок кӯшиш ба харҷ хоҳад дод. Ҳамзамон даъват карда шуд, ки минбаъд барои тақвияти корҳои дохилиҳизбӣ кӯшиш ба харҷ намоянд.

Дар охир ба  якчанд нафар ҷавонони фаъол  аз ташкилоту муассисаҳои шаҳр  шаҳодатномаҳои ҳизбӣ супорида шуд.

Рубрики
Асосӣ Мақола

ИСТИҚЛОЛ: Сулҳ маҳаки аслии рушди тамаддунҳост!

АНДЕША: Рӯзи ваҳдати миллӣ барои мардуми  куҳанбунёди тоҷик ва халқи азизи Тоҷикистон дар давраи нави давлатдорӣ на танҳо ҳамчун ид, балки рӯзи баҳам омадани миллат, асос гузоштан ба сулҳу оромӣ, муттаҳид гардидани ҷамъи парешонгашта, оғози рӯзҳои нек, итмоми ҳисси бадбинию интиқом ва давраи рушди куллии соҳаҳои мухталифи хоҷагии халқи кишвар маҳсуб меёбад.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Президенти маҳбуби кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз суханрониашон қайд намуданд, ки «Аз баракати сулҳу оромӣ мо нақшаҳои худро доир ба пешрафти босуботи кишвар, ободониву созандагии Ватан ва зина ба зина беҳтар гардонидани сатҳу сифати зиндагии мардум дар доираи чор ҳадафи стратегии миллӣ муайян ва муттаҳид намудем, ки имрӯз бо дастгирии самимона ва саъю талоши ватандӯстонаи халқамон дар ҷодаи амалӣ гардонидани онҳо бо қадамҳои устувор пеш рафта истодаем.

Дар ҳақиқат  аз баракати  сулҳу суботи комил дар кишвар ҳама соҳаҳои мухталиф рушд намуданд ва мардум ба  ҳаёти осоишта ва рушди хостаҳои хеш расиданд, ки мо ба чашми сари худ дида истодаем ва барои ин  арзишҳо ва муқаддасот мардуми кӯҳанбунёди мо арзанда ҳастанд.

Вазъи имрӯзаи Ҷаҳон, бетартибиву низоъҳо дар кишварҳои мухталиф, нооромӣ ва  ҷангҳо, ки рафта истодааст кас дида дар ҳайрат мемонад, ки оё инсони огоҳ аз хатари ҷанг боз даст мезанад ба ҷанг. Маълум ҳаст, ки қудратталабии абарқудратҳо дар  кӯраи Замин идома дорад. Файласуф Шарий дар китоби хеш навиштааст, ки вақте ки сулҳ вуҷуд дорад, тиҷорати ҷанг ба ҳар ҳол аз байн меравад ва ҷанг як тиҷорати бузург аст. Абарқудратҳо аз он фоида мебинанд. Мутаассифона дар ин миён сарзаминҳои дигар пайи  таҳдидҳо қарор мегиранд. Умуман халқи осоишта вафт меёбад.  Ба ҳамин хотир нависандаи чехӣ К.Чапек дар  маҷмӯааш доир ба  ҳаёти инсон навиштааст, ки  ҷаҳони муосир ба нафрат ниёз надорад, ба вай ирода лозим аст, ба ризоият, ҳамкорӣ ва фазои хеле хуби ахлоқӣ ниёз дорад.

Ё дигар нависандаи чехӣ Амос менависад, ки ҷангҳо бояд ҳамчун рамзи ҳайвонӣ рад карда шаванд, зеро инсондӯстӣ ба одамон мувофиқ аст. Ҷанг не, балки сулҳ, ҳадафи куллии ҳаёти инсон бояд ба шумор равад. Гандии бузург низ гуфтааст, ки қудрати бар сулҳ асосёфта аз қудрате, ки тавассути таҳдидҳо ба даст меояд, ҳазор маротиба муассиртар ва пойдортар аст. Агар шумо одат карда бошед, ки одамони дигарро бо таҳдидҳо идора кунед, онҳо аз тарс итоат мекунанд, на аз рӯи эҳтиром ё нигаронӣ нисбати шумо. Ин роҳи осоишта нест.

Ҳамин аст, ки Ваҳдати миллӣ дар кишвари азизи мо низ дар натиҷаи гуфтушунидҳои меҳанпарварона ва инсондӯстонаи фарзандони фарзонаи миллат, хоссатан Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба миён омадааст. Ҷойи дигар Гандӣ мефармояд, ки ман фаҳмиш ва хостаҳоеро мехоҳам ва эҳтиром мекунам, ки сулҳ мехоҳад ва сулҳ меорад. Бахшишу авфҳои пай дар пай, ки давоми давраи истиқлол дар кишвари мо ба миён омадааст, натиҷаи ҳамон сиёсати бар муҳаббат ба мардуми ин сарзамин рӯйи кор омад. Маҳатма Гандӣ дар ин маврид мефармояд, ки қобилияти бахшида тавонистан дар зеҳн ва фаҳмиши инсонҳои бузург мавҷуд аст.

Мутаассифона, як гурӯҳ аз душманони миллат то имрӯз аз ин сиёсати оқилона танқид мекунанд ва душманӣ доранд. То ҳатто як тарафи дигари сулҳ ҳизби террористии наҳзат ва нухбагони онро мешуморанд, ки хатост. Агар ба таҷрибаи сулҳи ҷаҳон назар афканем эълони итмоми ҷанг, ташкили сулҳ ва дигар чораҳо бо гурӯҳҳои мухолиф баста мешавад, барҳақ бузурге фармудааст, ки мо бо душманон сулҳ мекунем, на бо дӯстон, ки ин дар давраи ҷанги шаҳрвандӣ дар кишвар собит ёфт ва сулҳу муттаҳидӣ бо роҳи даъватҳои  меҳанпарваронаи Ҷаноби Олӣ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва хизматҳои шоёни он кас ба миён омад. Мухолифони мо ҳеҷ вақт тарафдори сулҳ набуданд ва имрӯз ҳам нестанд. Мутаассифона наҳзатиҳо, ки дасти бевосита дар ин куштору харобкориҳо доштанд, боифтихор аз «нақши асосӣ»-ашон дар бастани сулҳ гап мезананд. Шарм дар назди виҷдон, шарм дар назди арвоҳи он саду ҳазоре, ки қурбони мансабталабӣ ва ҳукуматхоҳии эшон гаштанд, бояд дошта бошанд.

Хулосаи ман ҳамин аст, ки Рӯзи Ваҳдати миллӣ иди мардуми бонангу номус ва меҳанпарвари Тоҷикистон аст, на иди гумраҳону ифротгароён. Ин Ҷашни муқаддас иди онҳоест, ки  ин сарзаминро дӯст медоранд ва 25-солагии ин Рӯзи муқаддас муборакашон бошад.

Раиси КИ ҲХДТ дар шаҳри Истиқлол                                                           Муҳаммад Ниёззода

Рубрики
Асосӣ Мақола

ИСТИҚЛОЛ: Аморати исломӣ ё «давлат» – ё, ки дар пояи зулм «кашф» шуда аст

ИЗҲОРОТ: Чандест, ки дар кишвари ба мо ҳамсоя Афғонистон  гурӯҳи ифротии «Толибон» гуё аморате сохта бошанд ба худашон хос «ҳукмронӣ доранд. Чун тиннату замирашон сиёҳ аст, ҳукмронии сиёҳро алайҳи мардум оғоз кардаанд. Пас гуфтан ҷоиз аст, ки  вуҷудашон сиёҳ асту ақлашон сиёҳу нияташон сиёҳ. Агар бамаврид назар афканем хуни мардумро рехтан, ҳуқуқи зиндагии озоди мардумро  нақз кардан ва умуман зулм болои  ҳамдину ҳамкеш кардан ислому мусулмонист. Магар метавон дар мизони хирад ҳоли зори ун мардумро, ки то ҳатто барои дарёфти бурдаи нон фарзанди ҷигарбанди хешро ба фурӯш баровардааст ҷой кард, ҳатото фикраш ҳам ба дил озору азият мебахшад.

Давлате, ки мехоҳанд дари пояи ҳазорон сарҳои бурида, ҷонҳои зинда зери хок карда, наврасону кӯдакони бо ваҳшонияти хос қатлнамуда бисозанд, ба шарти кадом адён хос аст, худ қазоват намоед.

 Ана ҳамин гурӯҳҳо дар кишварҳои исломӣ бо истифода аз тарсонидани мардум ба номи ислом нақшаҳои хунини хешро роҳандозӣ карда истодаанду шаҳрвандони ин марзу бум аз хурд то бузург зери ҳамин талаботҳои «шаръӣ» ба балои ҳаёт гирифтор ҳастанд. Ҳамаи ин бадбахтист. Ман чаро ин матлабро, яъне Афғонистонро мисол овардам? Мардуми тоҷик 30 сол муқаддам дучори чунин ҳангомаҳову ҷорзаниҳои ба номи ислом гашта буданду кишвар ғарқи хун гардида буд. Вале бадбахттар аз ин он аст, ки ҳоло ҳам «ҳамватанон»-и мо дар кишварҳои Аврупо бо барномаҳову шабакаҳои террористӣ сӯйи мардум даҳан андохта истодаанд. Магар ба сиёсати он давлатҳо, магар хостаи он давлатҳо дастгирии ислом ва мусулмонҳост? На, маълум, ки ин аҳмақҳоро ҳамчун силоҳ истифода мебаранд. Ҳоло ҳам чандин гумраҳ ҳамватанони ифротии  мо баъди гузаронидани мағзшӯии мақсаднок ва дар шуури торики онҳо ҷой кардани афсонаҳои бофтаи «ҷиҳоду шаҳодат» онҳоро ҷониби худкушӣ раҳнамун месозанд ва ин манқуртҳои ақлбохта бо боварию итмонони роҳёбӣ дар биҳишти хаёлаашон  даҳҳо нафар бегуноҳро ба коми марг мефиристанд.  Магар ҳамин аст дини Ислом, магар ҳамин аст дин, ки мардуми ғораткарда дар Сурияву Ироқ ва Афғонистон роҳ ба сӯйи муҳоҷирати иҷборӣ гирифтаанд.

Кабирӣ имрӯз аз хориҷи кишвар истода, «бечораҳолӣ», «бечоранолӣ» мекунад ва чанде дигар каждумсифатҳо ӯро дастгирӣ мекунанд. Бояд мардум огаҳ бошад, ки ин Муллокабирӣ замоне дар кишвар тавассути дуздӣ дар Анқара хонаи сеошёна, дар Истамбул ду хонаи панҷҳуҷрагӣ ва дар Анталия бӯстонсаро харида, бозори хусусӣ ва дигараш ҷойи гап нест аз худ карда буду имрӯз худро сайд гумон мекунад.

Ин «бечоранамоиҳояш» бо аз мақсадҳои бадаш холӣ нест ва мутаассифона аз номи дину ойин ва мағзшӯии чанде аз нафарони гумраҳ. Бовар кунед, ки  Кабирӣ ва ҳаммаслаконаш аз «Толибон» бадтар ниятҳои сиёҳ доранд ва  дар пайроҳаи фаъолияти хеш ҳатто куштори инсонро қабул доранд ва мепазиранд.

 Пас қазоват кунед, ки  кадомин амали Кабарӣ бахайр буду ҳаст. Вақте инсон дурӯғ мегӯяд, фиреб мекунад, хиёнат мекунад, мардумро ба гумраҳӣ мебарад, куштану ғасбро тарғиб мекунад, пас муқобили дин нест ва дар куҷои ин даъватҳо мантиқи фалсафаи «ҷиҳоду шаҳодат»-и наҳзатӣ вуҷуд дорад.  Онҳо ҳамон исломеро қабул доранд, ки худ мехоҳанду хоҷагони хориҷиашон. Ҳамон исломи мусулмонкуш.

Аъзои фаъоли ҲХДТ

дар шаҳри Истиқлол

Б. Некхоҳ