Рубрики
Асосӣ

ИСТАРАВШАН: Ваҳдати миллӣ – шукуфоии Ватан

  Ҷашни ваҳдати миллӣ рамзи баҳамоӣ, сарҷамъӣ, иттиҳоду ягонагӣ буда, пирӯзии фарҳанги сулҳ ва ақлу заковати солими миллати солору хирадманд ва сулҳпарвари тоҷикро бори дигар собит месозад.  Оре, Ваҳдати миллӣ пеш аз ҳама ягонагии тамоми қишрҳо, ниҳодҳо ва неруҳоеро дар назар дорад, ки дар ҳудуди зисти ин ё он миллат фаъолият менамоянд. Ҳақиқатан, Ваҳдати миллӣ шукуфоии Ватан аст, зеро дар давлате, ки сулҳу амонӣ ва дӯстӣ ҳукмфармост, он давлат ба мисли гулҳои баҳорӣ рӯз то рӯз шукуфта иқтисодиёташ то рафт меафзояд.

  Ҳаммаънои вожаи “ваҳдат”, “сулҳ” аст. Сулҳу ваҳдат инкоркунандаи ҷангу низоъ ва нооромию душманист.

Ҳамдилии мардумон  аз Ваҳдат аст,

Ҳаммаромӣ дар ҷаҳон аз Ваҳдат аст.

                                    Дар ҳама ақсои дунёи бузург,

                                   Дӯстии ҷовидон аз Ваҳдат аст.

  Чигунае ки мо мебинем, дар ҷаҳони имрӯза давлатҳои алоҳида бо як хатогии хурди сиёсӣ сулҳу ваҳдат ва таъмини амниятро дар дохили кишварашон аз даст дода,  ба майдони ҷанг ва бархӯрди манфиатҳои гурӯҳҳои манфиатҷӯ табдил дода истодаанд. Ин омилҳои сиёсӣ ба мо ҷавонон ҳушдор медиҳанд, ки роҳу усулҳои ҳифз ва таҳкими абадияти сулҳу ваҳдати миллиро дар кишварамон омӯзем ва сулҳу ваҳдатро дар ватанамон ҷовидонӣ нигоҳ дорем. Пеш аз ҳама бояд таҳлилгари сиёсию идеологӣ бошем ва ба равандҳои сиёсӣ аз нуқтаи назари таҳлилӣ баҳои дурусту ҳақонӣ дода тавонем. Мо ба ҳамаи мақсаду ҳадафҳоямон танҳо дар ҳамон сурате мерасем, ки сулҳу ваҳдат дар кишварамон  пойдору ҷовидон бошад. Бе пойдории сулҳу ваҳдат мо ҳатто як пора нон ёфта наметавонем.  Мо ҷавонон бояд дар сатри аввали хотираи  худ ҷой диҳем, ки ҳанӯз дар сароғози бунёди давлатдории миллии худ қарор дорем ва ҳадафи асосии мо бунёди давлати тараққикардаи миллӣ мебошад. Миллати куҳанбунёди мо  дар тӯли ҳазорсолаи бедавлатӣ орзуҳои зиёдеро дар дил парвариш намудааст, ки имрӯз вақти амалӣ намудани онҳо фаро расидааст. Амалӣ намудани ин ҳама орзуҳо дар ҷодаи давлатдорию давлатсозӣ ба дӯши мо ҷавонон вогузор мебошад, ки ин кори бениҳоят пуршараф ва масъулиятнок аст. Аммо ҳамаи орзуҳои мо танҳо дар фазои сулҳу осоиш ва танини Ваҳдати миллӣ амалӣ карда мешаванд. Мо бояд миллати сарбаланди худро ҳатман ба орзуҳояш расонем ва руҳи гузаштагони худро шод гардонему заҳмати кашидаи онҳоро қадр намоем. Дар ин ҷода ғояи Ваҳдати миллӣ ду сарчашмаи асосии идомаи ташаббусҳои ватансозию ватандории мо мебошанд.

Мо ҷавонон хуб дарк мекунем, ки танҳо ба воситаи иттиҳоду якдигарфаҳмӣ ба мақсаду мароми хеш ноил мегардем. Аз ин рӯ хоҳони онем, ки ҳар як фарди кишвар, хосса ҷавонон ба ҳам муттаҳид бошанд. Бовар кунед, ки душман бо ҳазорон аслиҳа мусаллаҳ бошад ҳам, иттиҳоду сарҷамъӣ ва донишу зиракиро шикаст дода наметавонад.

  Ман бо боварии комил гуфта метавонам, ки кулли мо ҷавонон бо омӯхтани илму дониш баҳри таҳкими Ваҳдати миллӣ ва муаррифии Ватани азизамон дар арсаи байналмилалӣ камари ҳиммат мебандем ва баҳри боз ҳам ободу зебо гаштани Ватани маҳбубамонсаъю талош меварзем.

  Шиор: Ваҳдату Истиқлол – ғояи миллист.

Сулҳу Ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам,

Васфи онҳоро намояд, решаи ҷону дилам.

Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он,

Даҳр бинмояд ситоиш мардуми барнодилам

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *